Een levenlang zorg verlenen | Frans & Jane (KNGF Geleidehonden)

Ferry: Het is zomer 2022. En je hoort een stukje van de training met Jay,

Ferry: mijn vorige geleidehond.

Frans: Snap je? En recht voor je kan je even vragen, zoek de paal. En bij de paal is het een zebra.

Ferry: Ja, zoek de paal. We zijn op het demoveld bij KGF Geleidehonden in Amstelveen.

Frans: Ja, dan zal ik het even een beetje lekker verwennen voor de volgende keer.

Frans: Dan geef ik het een beetje, als het nog werkt. Een beetje meer kaas, ja.

Ferry: Zo.

Ferry: Smeerkaas is altijd een goede manier

Ferry: om honden te belonen. Vooral geleide honden. En Jane was er fan van.

Frans: Dan kom je zo meteen de rij weg. En dan kom je op een soort vluchthuivel.

Frans: En recht voor je heb je een hoog opstaande rand. Dan moeten ze of helemaal naar

Frans: rechts of helemaal naar links.

Ferry: Of eroverheen maar.

Frans: Overheen, dat doet ze er keurlijk meteen af.

Ferry: Oké, Jane, over. Over. Goed zo.

Frans: Ik wil niet afgekeurd worden. Ik ga meteen naar links.

Ferry: Zoek de stoepje. Dan krijg je die

Frans: Andere parkeerblokken weer. Die zijn heel gemeen.

Ferry: Van die ruggetjes.

Frans: En die zijn grijs.

Ferry: De stem van de instructeur die je hoort. Dat is Frans.

Ferry: En Frans is de laatste paar jaar altijd bij mij op bezoek gekomen.

Ferry: Om te kijken hoe het ging met mij en Jane.

Ferry: Deze opname was vlak voordat Frans met pensioen ging.

Ferry: En wat ik op het moment van deze opname nog niet wist... was dat mijn geleidehond

Ferry: Jane niet veel later zou volgen. Omdat er een nieuwe hond voor me was.

Ferry: Een zwaar beladen periode... waardoor ik niet aan de montage van dit interview ben toegekomen.

Frans: Nu, twee jaar later.

Ferry: Is mijn hoofd er eindelijk klaar voor. En wil ik jou laten horen wat Frans als

Ferry: instructeur... en Jane als geleidehond voor mij betekend hebben.

Ferry: Het liefst zou ik Jane ook interviewen, maar ja, dat is niet mogelijk.

Ferry: Het dichtstbij kom ik door langs te gaan bij KGF Geleidehonden en op bezoek te gaan bij Frans.

Ferry: Mijn naam is Ferry Molenaar en in deze podcast praat ik met iedereen die me

Ferry: raakt. Ik laat mijn nieuwsgierigheid

Ferry: Op en los,

Ferry: Luister naar hun verhaal en praat over wat ze drijft in het leven.

Ferry: Zij krijgen dus bezoek van Ferry.

Ferry: Op het randje van Amstelveen, tegen de Amstel en vlak naast Oudekerk aan de

Ferry: Amstel, is KNGF geleide honden gevestigd.

Ferry: Een groot terrein met veel ruimte voor de hond... waar iedere keer als ik er

Ferry: was een grasmaaier leek om te rijden.

Ferry: Recht onder de aanvliegroute naar Schiphol.

Ferry: Dat verklaart de vliegtuigen die je zult horen.

Ferry: Als ik denk aan een interview bij KGF Geleidehonden... dan denk ik aan Frans Heids.

Ferry: Als hij bij mij op bezoek kwam, zat hij altijd vol met verhalen.

Ferry: En in 2022, het jaar van opname, ging hij met pensioen.

Ferry: Na 47 jaar als instructeur gewerkt te hebben.

Frans: Ik ben Frans Heids en ik was 19 jaar en ik was leclameschilder in Wees.

Frans: Ik kreeg een hond voor mijn verjaardag. Want ik kon het leclamendureau meenemen.

Frans: Het was een bouvier en het was een teef en hij heette Alfa.

Frans: En ik heb daar zo'n maandje of drie gewerkt.

Frans: En toen werd ik ontslagen omdat ik pas natuurlijk de laatste niet kwam.

Frans: Dan ga je de Engelse eruit. Dat is een kengenode dat er een crisis was.

Frans: En ja, toen had ik geen werk. Maar ik woonde wel in Amsterdam.

Frans: Maar ik had een tante die woonde in Betondorp.

Frans: En dat ligt eigenlijk...

Frans: Het KNGF ligt nou net voor Betondorp. Dat zat toen op de Kruislaan. Middenweg.

Frans: Dus ik ging elke dag met die hond naar Betondorp toe. En dan zag ik die KNGF-instructeur wel lopen.

Frans: En op een afstand ging ik kijken hoe ze die honden gingen trainen.

Frans: Op een gegeven moment komt een, wat alleen meneer, maar maar toe.

Frans: Een hond aan de riem. Ik denk dat hij toen de tijd in de jaren 63 was.

Frans: En hij zegt, jongeman, heb jij geen werk? Nee, meneer, ik heb geen werk.

Frans: En toen zei hij, wil je graag bij het KNGF komen werken?

Frans: Geleidhonder. Nou, geleidhonder, dacht ik. Die heb ik wel eens een paar keer gezien.

Frans: En toen schrijf je adres even op. Hij zei, hoor je zo snel mogelijk,

Frans: hoor je wat van ons. Maar ja, dat hartstikke snel was niet zo snel genoeg voor mij.

Frans: Toen dacht ik, nou, als ik vrijdag snel niks hoor... dan ga ik naar het KNGF

Frans: toe. Nou, met die gedachte liep ik er rond.

Frans: En s'morgens moest ik naar het postkontoor toe. Om de WW te halen. En wie stapte eruit?

Frans: Die instructeur, dan heette Rauwring.

Frans: En hij zegt, ja, sorry, maar ik ben je adres kwijtgeraakt. Dus ik kon ook niet meer in kompakken.

Frans: Maar heb je nog steeds interesses bij ons te komen werken?

Frans: Ik zei, alleen maar nog meer, want ik heb erover na kunnen denken.

Frans: Hij zegt, ga nu naar het KNGF toe.

Frans: En vertel dat je mij gesproken hebt. En dan gaat het balletje,

Frans: gaat er rollen. Nou, zo gezegd, zo gedaan.

Frans: En niet te vergeten, ik was toen een

Frans: jongen van 19 jaar. En er zaten vijf volwassen mensen om de tafel heen.

Frans: De directeur tot hoofdboekhouding, hoofdinstructeur, assistentboekhouder.

Frans: En ja, ze gingen vragen stellen. Ik wist totaal niks van onder.

Frans: Ik was er net mee begonnen.

Frans: Puppencursus, ja, in die tijd bestond een puppencursus helemaal niet van onder.

Frans: Dus ik heb eigenlijk alles geleerd van iemand anders.

Frans: Maar zeker niet op een niveau als eerste tur bij het KNGF.

Frans: Toen vroegen ze ook, wat zijn je hobby's? Ik zeg, ik geef duikles op een duikvereniging in Naren.

Frans: En dat vonden ze heel bijzonder. Want de meeste jongens op mijn leeftijd,

Frans: die voetballen, die geven geen duikles.

Frans: Dus eigenlijk was dat een doorslag geveld om mij aan te nemen.

Frans: Want ze zeiden van, je kan je kennis overdragen.

Frans: En dat is belangrijk. En ja, dat zagen ze wel zitten. En het hele honden gebeuren,

Frans: de geleidehonden gebeuren.

Frans: Ja, dat gaan wij je helemaal aanleren.

Ferry: Toen was je trainer, instructeur. Hoe zie jij dat zelf? Het is een combinatie eigenlijk,

Frans: Toch? Ja, kijk, in die periode was het best wel een heel lang traject.

Frans: Tegenwoordig komen mensen ook met een wolkenbagage binnen met kennis van honden.

Frans: En dan is het ongeveer de opleiding iets van drie jaar.

Frans: Maar in mijn tijd, en zeker met mij, want ik wist helemaal niks,

Frans: heb ik er wel vijf jaar over gedaan.

Frans: En het is ook een beetje een combinatie hier, van honden trainen, honden scouten en ja.

Frans: Aangegeven moment hadden ze instructeurs nodig en toen ben ik dus naar de school

Frans: gegaan. En waar de honden opgeleid werden tot geleidehond.

Frans: Ja, daar heb ik dus mijn hele opleiding afgerond. En pas toen was ik de enigste leerling.

Frans: En tegenwoordig zijn er vele malen leerlingen in verzeelde stadions.

Frans: Maar toen was ik de enigste en dan liep ik ook.

Frans: En dat is het met ons vak. Wij moeten onze kennis doorgeven aan elkaar.

Frans: Iemand die werkt hier bijvoorbeeld vier jaar. Maar de kennis,

Frans: hoe oud het KNGF eigenlijk is.

Frans: Dat is het grote... Een soort collectief geheugen van het bedrijf.

Frans: Ja, dat is het. Er staat heel veel op papier.

Frans: Maar sommige dingen zijn niet op papier te zetten. Nee.

Ferry: Wat doe jij als geleidehondentrainer, instructeur?

Frans: Nou, je gaat eerst kijken wat

Frans: is daarin... Kijk, ze komen ons binnen en we hebben een aantal dames...

Frans: Die vermen over de hond. Die hond komt uit het pleeggezin en die komt in de

Frans: kennel. En dan is het een hele moeilijke overgang, zeg maar.

Frans: Dus die drie dames zijn helemaal voor die honden om het zo gezellig mogelijk te maken.

Frans: En dan wordt de keuze gemaakt van, oké, welke discipline gaat hij in?

Frans: En dan komt hij bij een instructeur.

Frans: En dan ga je kijken van, oké, wat is zijn tempo? Wat is een natuurlijke tempo?

Frans: Waar liggen zijn minpunten, maar waar liggen zijn pluspunten?

Frans: En daar ga je mee, langzamerhand ga je daarmee aan de slag.

Frans: Ja, en dan doe je ook stap voor stap.

Frans: Normaal vliegt het op de manier aan zoals mij die hond het beste werkt.

Frans: En wat heel belangrijk is, is dat je eerst een heel goed contact hebt.

Ferry: Dat zeg je met eerst die hond aan leren kennen. Ontdekken hoe dat werkt.

Frans: Ja, precies. En waar de knoppen zitten. Vindt die kriebel onder z'n kinderen

Frans: lekker? Of vindt die het nou op z'n rug lekker?

Frans: Dat is wel belangrijk, dat je dat weet als instructeur. Ja.

Frans: En dan ga je, als je dat dan hebt, ga je gaande met z'n hond aan de gang.

Frans: En dan zie je, stap voor stap doe je dat gewoon.

Frans: Je helpt de eerste hond. Aangegeven moment is het zo dat de hond het allemaal

Frans: over gaat nemen. Dat gaat zo geleidelijk.

Frans: Gaat dat, ja.

Ferry: Is er dan een moment dat je weet dat het klikt of zo? Dat er een kwartje valt bij die hond?

Frans: Ja, ik heb wel eens gehad dat denk ik van nou, volgens mij slaapt hij niet.

Frans: En dan kom ik dan een smaarders, begon je weer met werken, zeg maar. Dat vind ik.

Frans: Litterend of iemand dit weekend al gesleuteld had, weet je wel.

Ferry: Alsof je er even een paar nachtjes had over kunnen slapen.

Frans: Dus dan kwam je dan smalende schier hetzelfde doen. En dan zag je het helemaal

Frans: niet. Ik heb het dood omgegrepen. Alleen heb je het niet vrijdag laten zien.

Frans: Na het weekend laat je dat zien.

Ferry: Het was gewoon vrijdag.

Frans: Dus dat is wel grappig eigenlijk.

Ferry: Als instructeur zorg je er niet alleen voor dat de hond getraind wordt.

Ferry: Maar zorg je ook voor de vertaalslag naar de nieuwe baas. Oftewel de cliënt.

Ferry: En dat is waar alles samenkomt.

Music: Music

Music: Nog even terug naar het demoveld bij KGF Geleidehonden. En Frans die me uitleg geeft.

Ferry: Zometeen hoor je daar meer over.

Frans: Nu kun je vragen zoek de stoep.

Ferry: Zoek de stoep.

Frans: En als het schuin omhoog is en de stoep is recht voor je.

Ferry: Zoek de stoep.

Frans: En als je het schuine gedeelte hebt, dan geeft het commande links.

Ferry: Er staan er verschillende op staat. Links. Links.

Frans: Hij denkt, daar gaan we even, wat ook alweer schouder.

Ferry: Goed zo.

Frans: Geef het commande maar zoek het links.

Ferry: Zoek het links.

Ferry: Zuck de stoep.

Ferry: Ja, zuck de stoep.

Frans: Goed meestappen. Ja, top. En dan zal ik je nog even wat laten zien.

Ferry: Oh, er staat hier een hele grote...

Frans: Hier heb je zo'n parkeerblok. Ja. En dit is voor een hond heel moeilijk te zien.

Ferry: Ja, klopt. Maar ik denk dat ik hier net, ik was hier net langs geweest.

Ferry: Ik voelde hem met mijn stok inderdaad.

Frans: Ja, vooraan en dan. Kijk, haak ze bocht naar rechts.

Ferry: Hoe ziet een dag er voor jou uit? Je komt hier en dan.

Frans: Nou ja, je komt hier en dan. En dan heb je dus een briefing.

Frans: S'morgens wordt een briefing gedaan.

Frans: Hoe is het in de kennel gegaan? Is je hond chique? Waar ga jij naartoe? Waar ga ik naartoe?

Frans: En dan gaan ze, elke instructor, vier of vijf honden. Die zitten al in de bus.

Frans: Dat heeft het, de mensen uit de kennel, die hebben die honden al in de trainingsbussen gedaan.

Frans: En dan spreken ze bijvoorbeeld af, we gaan naar Amsterdam-Oost.

Frans: Want we willen het station gaan oefenen. Ja.

Frans: En dan hebben ze natuurlijk al in verschillende stadiums. Dus drie bijvoorbeeld,

Frans: die gaan wel het station in. En een ander loopt in een rustig omgeving.

Frans: En je kan ook niet zeggen, ik ga vandaag alleen maar trainen op hoge obstakels.

Frans: Je neemt hetgene mee wat je tegenkomt.

Frans: Je kan wel.

Ferry: Focussen op iets, maar dan neem je de rest mee.

Frans: Kijk, als je een hoge obstakel ziet, dan neem je hem altijd mee.

Frans: En bij de ene hond laat je dat zelfstandig doen.

Frans: En bij de andere hond, dan ga je helpen.

Frans: Ten maken dat, want dat is altijd een moeilijk onderdeel, hoogobstakels.

Frans: Want je moet één keer, ga je de hond aanleren, even voor de gemakhalve,

Frans: dat hij twee meter lang is en een meter breed is.

Frans: Dus de hoogobstakel blijft voor een hond altijd moeilijk.

Frans: En ook als de hond, kijk, dat heeft ook een beetje te maken met de lengte van

Frans: de persoon. Want die hond wordt elke dag geattendeerd dat zijn baas 1,80 meter is.

Frans: Er is een verschil als je 1,60 meter bent. Snap je?

Frans: Dus langer de basis zet de attentie bij die hond veel beter blijft.

Frans: Maar ja, op die verschillende manieren gaan ze trainen.

Frans: En ze zeggen ook, we gaan naar Amsterdamse borstel. En dan gaan ze met verschillende

Frans: bussen naar Amsterdamse borstel.

Frans: En dan laten ze daar lekker de honden los. En dan gaan ze in groepjes hoor.

Frans: Dus je moet niet denken dat daar de huivinstateurs lopen en dan tien honden.

Frans: Maar dan gaat iedereen zijn eigen kant op. Oké, dat je ook.

Ferry: Een beetje op een... Niet dat het een totale hondeninvasie wordt daar.

Frans: Ja, precies. En dan wordt het alleen maar erger van. Ze gaan er echt van,

Frans: bijvoorbeeld twee stuurs gaan er samen en iedereen heeft één hond.

Frans: En dan doen ze een half uurtje en dan gaan ze weer terug naar de bus en pakken ze de volgende.

Frans: Dus ze gaan bijvoorbeeld naar Amsterdam-Oosten en dan zeggen ze,

Frans: kom we gaan op de markt. Of Albert Kuip op de markt.

Frans: Dan kan je ook weer denken aan hoge obstakels. Alles wat aan zo'n kraam hangt, die nemen we mee.

Frans: En als je dus morgens vroeg met de opbouw van de markt gaat,

Frans: Dan wordt alles maar schots en scheef neergezet.

Frans: En daar maken wij natuurlijk in onze training gebruik van. Ja, dat is wat.

Frans: Normaal is het ook een oog hebben voor het obstakel.

Frans: Je loopt ergens de straat in

Frans: en dan heb je al gezien... welke obstakels je mee gaat nemen met je hond.

Frans: Normaal is het een hele mooie opbouw. Kijk, de hond moet aanleren dat hij dan

Frans: twee meter lang moet werken. Zeg maar, twee meter hoog.

Frans: Maar het is niet zo dat hij bang wordt. Hij moet het bewust gaan doen.

Ferry: Hij moet het snappen en niet ervoor weglopen.

Frans: Nee, niet ervoor weglopen. Hij moet denken, oh, dit is te hoog en we gaan weer

Frans: terug. En dat is ook weer het punt bij een geleidehond.

Frans: Die moet zelf zijn ophulsings opzoeken. En dat is natuurlijk best wel vrij en

Frans: moeilijk voor nodig, het initiatief.

Ferry: Aan te leren.

Frans: En de ene hond heeft dat veel beter wijzigd dan de andere.

Frans: En waar hij voor bestemd is, onze cliënten die blind zijn...

Frans: Ook al die slechtzienden zijn... dan verwacht hij dat de hond onderop staart

Frans: wel heen gaat... en niet dat hij niet kan helpen.

Frans: Dus de hond moet het zelf, de oplossingen zoeken. En ook natuurlijk dat hij

Frans: het commando kan weigeren.

Frans: Dus je zegt ergens dat hij moet gaan doorlopen. Maar ja, als dat niet kan,

Frans: dan moet hij zeggen... Ja, ik hoor je wel baas, maar we gaan het lekker niet doen.

Frans: Dit is denk ik, we brengen gevaar voor je op.

Frans: En dat gaan we trainen. We trainen gewoon om te kijken van, we zien de obstakelen dat eigenlijk gaat.

Frans: En zeg maar dat je een deuroepening is die afgezet is. Nou, dan vraag je natuurlijk naar de deur.

Frans: Maar je wil natuurlijk niet hebben dat hij naar binnen gaat.

Frans: En dat hij zegt, ja, ik heb hier wel de deur, maar kan er niks. Maar we moeten omkeren.

Frans: Ja, en dan is het natuurlijk aan onze brinde waars. En die zeggen van,

Frans: nou, dan zal het wel niet kunnen. Ja, en dat ga je de hond natuurlijk in de training ook leren.

Frans: Ik noem altijd, we zijn zogezegd ziende blind.

Frans: Dus je ziet het op stadel, maar je laat het dan in je hond, laat je het over.

Frans: En als je het niet goed doet, dan maak je de hond attent. Je tikt tegen het voorwerp aan.

Frans: Nou ja, dat kan je natuurlijk een paar keer herhalen. En hopen dat je naar een

Frans: aantal meters weer zo'nzelfde situatie tegenkomt.

Frans: Om de herhaling te maken. En dat is het, hè. Er zijn heel veel dingen die je moet herhalen.

Frans: De ene hoef je het wat korter te herhalen dan de ander. Dat is zo.

Frans: Dat je m'n mensen ook, hè. Sommigen hoeven maar één keer iets te lezen en ze

Frans: weten het. En sommigen blijven lezen.

Ferry: Soms is de herhaling ook de meneer van leren.

Frans: Ja, dat is ook zo.

Ferry: Nou, zoon hollend op een gegeven moment klaar en dan gaat hij naar iemand toe...

Ferry: Die hopelijk weer een...

Ferry: Een vrij openbaar leven gaat leiden, zeg maar. Ja.

Frans: Die persoon moet dat ook gaan leren. Dat is een ander deel van je.

Ferry: Dat doe jij ook.

Frans: Dat heb ik ook gedaan.

Ferry: Hoe is dat dan? Want dat is... Je draagt dan een hele korte tijd iets over.

Frans: Ja, kijk, ze zeggen wel eens... De hond is de trouw... Hij is de trouw als een hond.

Frans: Maar ik met mijn ervaring kan je vertellen... om te zeggen, maar niet trouw. Echt trouw.

Frans: Want wij, zeker als trainer, heb je die hond maanden getraind.

Ferry: En dan moet je hem

Frans: Overdragen naar een cliënt toe.

Ferry: En die cliënt

Frans: Doet ontzettend zijn best om baas te worden. En de instructeur trekt ze helemaal terug.

Frans: En dan zeg ik ook tegen de cliënt van, oké, je moet hem laten zitten.

Frans: En hoe laat je hem dan zitten? Dan ga je hem vertellen. Dat die persoon het zelf doet.

Frans: Ik zeg altijd, je krijgt mij niet bij, dus je moet het wel zelf doen.

Frans: En zo'n hond gaat ook leren dat hij het voor diegene moet doen.

Frans: Als een hond het niet wil, dan moet je bepaalde handelingen doen dat hij het wel wil.

Frans: Aangegeven moment, dan denkt zo'n hond, ik moet me richten aan diegene die de riem vasthebt.

Frans: En de ene hond is niet de andere hond, dat moet ik er wel voorbij vertellen.

Frans: Maar wij trekken ons terug. En de cliënt doet het uiterst best om goede vrienden

Frans: en een goede baas te worden.

Frans: Kijk, en als je de vertrouwen moet krijgen tussen baas en hond...

Frans: Dan loop je bijvoorbeeld over zijn middenweg heen met heel veel obstakels.

Frans: En je zegt tegen de cliënt, stap lekker met je hond mee... want er staat verschillende dingen.

Frans: Nou, en dan een meter of vijftig, zestig zeg je... oké, we gaan naar de USF terug. Ja.

Frans: En door middel van die stop laat ik je even tasten wat er allemaal gestaan is.

Frans: Dan kan je zeggen, hier stond de vriend, hier heb je een boom.

Frans: En dan kan je ook tussen het boom en het fiets, kan je ook vertellen door het

Frans: aantikken wat de breedte is.

Frans: Want ik kan tegen iemand zeggen, het is ongeveer anderhalve meter breed.

Frans: Ja. Maar ja, de ene weet wel wat anderhalve meter is en de ander niet.

Ferry: Maar als je het zo... Ik heb het heel vaak gewoon niet door.

Frans: Nee, maar als ik op nazorgen ben... dan mag ik heel graag vertellen wat de hond allemaal voor je doet.

Frans: En dat is ook hetgene als mensen in opleiding zijn voor een hond...

Frans: Dan ga je vertellen wat ze allemaal voor je doet. En je laat het ook even voelen.

Ferry: Is het dan zo'n moment dat alles bij elkaar komt? Dat de tijd dat die hond bij

Ferry: jou in training is geweest... en dat je dan de

Frans: Nieuwe baas traint...

Ferry: En dat je ziet dat dat werkt.

Frans: Wat.

Ferry: Voor gevolgen geeft

Frans: Dat bij jou dan? Dat geeft een

Frans: heel goed gevoel natuurlijk. Daar is het eigenlijk waar alles mee begint.

Frans: Je weet gewoon van... als de hond klaar is, gaat hij naar de cliënt toe.

Frans: En het is natuurlijk prachtig dat zo iemand helemaal zelfstandig loopt.

Frans: En ik heb ook natuurlijk die inteken gedaan. Dus dan kwam ik bij mensen en zei

Frans: ik van ga dan in je eigen omgeving met stoklopen.

Frans: Nou dan kom je eigenlijk nooit in je natuurlijke tempo. De meesten niet,

Frans: laat ik het dan zo zeggen.

Frans: En dan ben je met die stok bezig en je kan nog zo'n goede stokloper zijn.

Frans: Maar eigenlijk moet je toch altijd wel de deur zoeken. Waar zit die deur nou precies?

Frans: Nou, en dat is natuurlijk met zo'n glijdenhond prachtig.

Frans: Want als hij die deur kent en je vraagt de deur, brengt hij ook wel maar de

Frans: deur toe. Even terug te komen.

Frans: Hetgene dat iemand met de stok loopt, dat ik gezien heb. En dat het best wel niet makkelijk ging.

Frans: En na anderhalf jaar kom je bij wijze van de weken weer terug.

Frans: En die persoon loopt zoals medegeziende loopt. Ja.

Frans: Nou, dan gaat er wel wat bij je broeien natuurlijk.

Frans: Dan heb ik het goed gedaan. Niet jij als institute, maar iedereen. Ook het pleeggezien.

Frans: Want daar, laten we eerlijk zijn, daar begint het zo'n beetje mee.

Ferry: Er zitten een heleboel mensen bij. Ja, zeker.

Frans: Het is altijd de institute lopen in de picture. maar eigenlijk zijn er heel

Frans: veel andere mensen die daar ook bij betrokken zijn natuurlijk.

Frans: En dat doet me natuurlijk goed. En dat heb ik heel wat keren gedeeld. Heb ik dat meegemaakt.

Frans: En dat deed me zeker goed. Vooral iemand die echt altijd aan het knoeien was

Frans: met die stok. En dan zat hij met die stok.

Frans: Er stond één fiets. En dan zat hij met zijn stok in de spaken.

Frans: En dan hoor je een hoop gemopper. En dan loopt hij langs, langs...

Ferry: Dit is een so-herkumber.

Frans: Langs dertig.

Ferry: Ik wil het zeggen, heb je het ook voor mij?

Frans: Nee, maar je bent ook niet de enige.

Ferry: Nee, dat weet ik wel. Dat gevoel als je met een stok buiten loopt...

Ferry: En je stok die ram je weer ergens een fietswiel in.

Ferry: Het geluid alleen al, dat herken ik uit duizenden. De manier waarop alles meegemaakt.

Frans: Ja, dat is mooi.

Ferry: De hele frustratie zit dan ook in mijn arm. Ja, het is heel herkenbaar.

Frans: Daarvoor haal ik het ook zo aan. Want elke stokloper, die zit ook onder zijn tempo en dat stoort hem.

Frans: En dan kan je hem, en wat heel belangrijk is met die intake,

Frans: wat is jouw natuurlijke tempo?

Frans: En daar gaan we mee aan de slag. Kijk, we kunnen het nooit helemaal fine-tunen.

Frans: Bij de ene moet je een stapje erbij doen, een andere stapje minder.

Frans: Maar het ligt wel in de buurt van je natuurlijke tempo.

Frans: Dat er weer even zoveel mogelijk te doen. Het is niet alleen auto-to-tempo,

Frans: het zijn natuurlijk ook de karakter-eigenschappen die de cliënt prettig vindt en die die aankan.

Frans: Dat is ook natuurlijk een heel belangrijk punt natuurlijk.

Frans: Ik neem even een slokje koffiepje.

Ferry: Ja, ik neem je tijd. Op zich kunnen we wel even een rondje doen, denk ik.

Frans: Dus ja. Even zin ik een beetje eerst door te kletsen.

Ferry: Gaat lekker.

Frans: Nee, ik heb nog geloof. Ja, nee. Dank je wel. Ik ben heel slecht in naam.

Frans: Maar sommigen denken, hoe heet die nou weer?

Frans: En sommigen... Kijk, Ferry heb ik altijd een beetje moeite mee.

Frans: Want ik ken heel veel Ferry.

Frans: En ik denk, maar hij vindt het altijd prima.

Ferry: Hij doet iets.

Ferry: Ik ga hem binnenkort ook gewoon Frits noemen.

Frans: Oké, dat is rustig. Heb ik ook gezien, maar hij maakt het niet uit.

Ferry: We wachten even tot de nieuwe koffie gebracht is. Daarna gaan we weer verder.

Ferry: Hé, hele grote vraag. Ja.

Ferry: Jij hebt het werk 47 jaar gedaan.

Ferry: Wat inspireert jou het meest in dit werk... waardoor je dit zo lang hebt kunnen doen?

Frans: Nou, ik denk dat de combinatie van mens en hond, dat is hetgene waar ik altijd

Frans: heel erg prettig van heb.

Frans: En elk mens is anders, elke hond is anders, dus elke combinatie is anders. Dus ik stap erop.

Frans: Bij iedereen die je stap, stap ik op een andere manier bij die mensen binnen.

Frans: En dat vind ik nog steeds hartstikke leuk.

Frans: Om dat te doen. En iedereen heeft zijn eigen verhaal en ook zijn hond.

Frans: Niet dat hij zijn verhaal heeft, maar op een bepaalde manier werken.

Frans: Dat ik ook kan zeggen, je kan beter zus doen, je kan het beter zo doen.

Frans: En we geven hem ook eens hier op dat punt een beloning, want dan...

Frans: Dan geef je ook het belang een beetje aan die hond. Dat mag ik ook nog wel eens graag zeggen.

Frans: Want sommige dingen, als je het niet waken neemt... is het al vanzelfsprekend dat de hond het doet.

Frans: Maar als zien, dan zie je dat het best wel een moeilijke situatie is.

Frans: En dat vind ik gewoon leuk. Om verschillende mensen mee aan de slag te gaan.

Frans: En ik mag graag dingen vertellen.

Frans: Vandaag de dag vervelde me nog niet. Alleen, ik mag nu met pensioen,

Frans: maar het verveelt me niet.

Ferry: Je gaat het werk missen, denk ik.

Frans: Nou, ik durfde wel als ik alleen thuis ben en het is rond de klok van half tien,

Frans: dan denk ik, ja, normaal gesproken zat ik met een cliënt aan de tafel,

Frans: ik had mijn papieren voor en dan zeg ik, god, hoe gaat het met je?

Frans: En dan begint zo'n verhaal.

Frans: En sommige mensen ken ik, ja, nou, laat het nou eens even de langste nemen,

Frans: die ken ik al veertig jaar. Maar weet je, en daar, er zijn dingen,

Frans: ook daar dingen ontstaan tussen die cliënt en mij.

Frans: Ze hadden zelfs toen, hadden ze zelf kinderen van twee tot vier.

Frans: En nou zijn ze oma en opa van kleinkinderen die al een jaar op acht zijn, weet je wel.

Frans: Dus ja, dus je gaat, en ik heb er natuurlijk in verschillende...

Ferry: Je bent wel inderdaad een hele generatie in iemands leven. Ja.

Ferry: En andersom ook, iemand is een hele generatie

Frans: In jouw leven. Ja. Kijk, en we hebben natuurlijk meerdere instructeurs.

Frans: Dus we gaan natuurlijk...

Frans: Dan kom ik en dan komt er een ander. En sommige ben ik altijd als enige, zeg maar.

Frans: Maar vaak proberen ze wel een beetje een afwisseling te maken.

Frans: Tussen cliënten en de instructeurs. Maar sommige ken ik echt heel lang.

Ferry: Ik ben ieder jaar blij dat jij komt, hoor.

Frans: Ja, nou, dat is fijn om te horen.

Ferry: Maar het voelt voor mij, daarom heb ik ook enorm naar dit gesprek uitgekeken,

Ferry: alsof het altijd een wisselwerking is.

Ferry: Want kijk, jij komt dan bij mij op bezoek. Ik vertel jou hoe het gaat.

Ferry: Ik vertel je een paar voorbeelden, ik geef je een paar verhalen mee.

Ferry: Maar andersom, stop jij er ook altijd verhalen in? Van dingen die jij meemaakt?

Frans: Ja.

Ferry: Waardoor bepaalde dingen voor mij als baas van een glijdenhond...

Ferry: Weer makkelijker worden dat jij een van de mensen bent.

Ferry: Waardoor ik als ik weer een keer een frustratiemoment tegenkom...

Ferry: Dat mensen met hun handen aan behond zitten... terwijl er zo groot op staat

Ferry: dat het niet mag... dat ik af en toe denk ik,

Frans: Wat zou Frans doen? Ik zal snel doorlopen. Nou ja, weet je.

Ferry: Die wissel, dat je...

Ferry: Je komt niet alleen iets halen. Je komt niet alleen het feedback halen voor de hond.

Ferry: En even kijken wat het gaat. Maar je brengt ook iets.

Frans: Ja, kijk. Zo heb ik het al ervaren. Zo probeer ik het ook.

Frans: Het zal niet altijd even lukken. Maar ik probeer ook iets gezelligs mee te geven. Weet je wel?

Frans: Gewoon gezellig zitten. Zoals we nu ook met elkaar onder tafel zitten.

Frans: En dan heb je een gesprek. En vanuit zo'n gesprek heb ik de dingen ingevuld.

Frans: En dan zeg ik weleens, kom, we gaan nu een lekker naar buiten toe.

Frans: Want je had me hartstikke nieuwsgierig gemaakt.

Frans: Ik wil nou wel eens weten waarom jij die uitstekend geeft. Weet je wat zo?

Frans: En dat vind ik ook, ja. En dat, en daar kom ik natuurlijk ook voor.

Frans: Om te zien hoe ze ontwerkt. En ook de cliënten tips te geven.

Frans: Maar ja, ik heb dat altijd en nu nog steeds prettig gevonden.

Frans: Kijk, als je dan vraagt van Frans, wat vind je nou niet prettig?

Frans: Dan zeg ik, het ouderij.

Frans: Dat ga je niet meer in mij, dat ga ik echt nemen missen, want dat heb ik echt wel hard in mijn leven.

Ferry: Ik moet nu toch terugdenken aan toen jij,

Ferry: Van mij was het tien jaar geleden,

Ferry: Kwam jij bij mij op een nazorgbezoek. Toen stond er in Amsterdam.

Ferry: En toen ben ik met de trein naar Amsterdam gekomen.

Frans: Oh ja.

Ferry: Toen stond jij daar met een kaartje naar Utrecht.

Frans: Ja, naar Utrecht.

Ferry: Terug naar Utrecht. Om daar te oefenen. Dat was niet zo vervelend, toch?

Frans: Nee. Nou ja, ik vind het ook altijd prettig. En dat doe ik ook al.

Frans: Als mensen die wonen in een... Waar zoals jij in Seis woont.

Frans: En je hebt in je verhaal verteld. Nou ja, ik kom regelmatig in Amsterdam.

Frans: Bij verschillende situaties. En ik weet dat je in Amsterdam gestudeerd hebt.

Frans: Of je zegt, ik loop regelmatig in Utrecht. Dan is het bij het volgende nazorgbezoek.

Frans: Dan zeg ik, we spreken elkaar dan op een paar punten af. Dan wil ik wel eens

Frans: zien hoe het in Amsterdam gaat. Of in Utrecht gaat.

Frans: En dan doe ik eigenlijk hetzelfde verhaal. Alleen gaan we ergens zitten,

Frans: een kopje koffie drinken. Dan vullen we dan het papier in.

Frans: En dan ga ik je vertellen wat je dan samen met je hond doet. Ja.

Frans: En je zou wel zeggen, nou je kan beter hier op de hoek oversteken.

Frans: En we leren de cliënten altijd een uurtje te lopen.

Frans: En dat je even de zij staat, ingaat een meter of vier.

Frans: En dan geeft het command links de zij. Zeg maar bij de stoeprand.

Frans: En dan ga je een steekje over. En dan terug ga je weer naar links en dan weer naar rechts.

Frans: Maar soms zeg ik ook, hier kan je beter op de hoek oversteken.

Frans: Nou ja, en dan kan ik ook vertellen waarom je het beste op de hoek kan oversteken.

Frans: Omdat je beter in het zicht bent of dat soort dingen.

Frans: Ik hou ook wel van mooie gebouwen.

Frans: Dus ik kijk naar de combinatie. maar in mijn ogenhoeken zie ik ook heel wel

Frans: hoe de omgeving eruit ziet.

Frans: En dat heeft mij altijd wel het extra dimensie gegeven... om het werk wat ik

Frans: doe, om dat leuk te blijven vinden. Dus om even.

Ferry: Op te sommen. Je werkt met honden en met mensen. Vind je het leuk?

Frans: Ja.

Ferry: Je hoort een heleboel verhalen. Dat vind je leuk. Ja. Je wisselt heel erg om

Ferry: aansluiting te zoeken bij persoon en hond. Dat vind je heel erg leuk. Ja.

Ferry: Je komt op bijzondere plekken waar je anders nooit zou komen.

Ferry: Dat vind je leuk. Je houdt van architectuur. Ja. Dat vind je ook leuk.

Frans: Ja, wat je zegt, dat klopt allemaal als een bus. Kijk, als trainer,

Frans: ik heb natuurlijk bijna 25 jaar honden getraind van A tot Z.

Frans: En in Amsterdam, ook toen we hier in Amstelveen zaten, dan gaan we met een busje naar Amsterdam toe.

Frans: Maar ik had me niet moeten denken in een andere plaats in Nederland,

Frans: om daar een hond elke dag te moeten lopen.

Frans: Niemand moet ze aangesproken voelen. Maar denk maar op een wijze van spreken...

Frans: Dat ik deze baan in Hilversum gehad had.

Ferry: Wat maakt er bij Amsterdam zo leuk dan?

Frans: Nou, Amsterdam zijn toch wel mensen... die wel een hart op hun tong leggen.

Frans: En daar vind ik leuk om daar op in te spelen.

Frans: Ik kan daar wel een leuk verhaal van vertellen.

Frans: En dat is best wel heel lang geleden. Dus daar durf ik het nu wel te zeggen.

Frans: Ik kom van de Albert Kuipmarkt af.

Frans: S'morgens vroeg. Lekker getraaid. Opbouw van de markt.

Frans: Ik kom daar zo en ik ga richting de bus. En dan komt er een man die komt me

Frans: toe en die zegt... echt op z'n Amsterdams.

Frans: Wat voor hond is dat nou? Nou, dus ik zeg, dat is een gashond.

Frans: Toen zegt hij, hoe weet je nou

Frans: dat er gas is? Ik zeg, nou, als hij gaat zitten, is er ergens een gaslek.

Frans: Dus ik loop door en ik zeg, die hond zit. En die hond ging zitten.

Frans: Was het een beetje een paniekerige man. En die ging een keer zeggen,

Frans: die deed zijn sigaret zelf uit.

Frans: Die trapte niet echt uit, weet je. Dat kon ik zelfs horen, weet je.

Frans: En ik kwam met een fietser. Kijk uit.

Frans: Gas hier, gaslek. En iedereen eromheen. Ja, hier zat die honderd stil.

Frans: En ja, ik moet nou gewoon doorlopen. Want het loopt een beetje uit de hand.

Frans: En toen hadden we nog onze eigen kleding. We lopen nu natuurlijk in een soort vorm.

Frans: Om te zien dat wij van het KGF zijn. Maar dat was mijn privé kleding.

Frans: En ik had een leren jas aan.

Frans: Ik had alleen geen pet op.

Ferry: Dat klopt wel.

Frans: Ik heb een maal zoveel iemand zeggen, dat is gast lekker en hij loopt door.

Frans: Maar hij ruikt helemaal in paniek en maakte alleen maar erg.

Frans: En hij hield al die fietsers aan.

Frans: En dat was hilarisch natuurlijk. Maar ik dacht, ik moet hier weg.

Frans: Toen kom ik op het KNG en vond ik, als er gebeld wordt, ben ik degene die daar naartoe komt.

Frans: Is dat nog nooit gebeurd? Nee, ik weet niet. Ach, jongen. Ik denk nou,

Frans: mijn manier, wat de hoofdinstateur gaat zeggen...

Ferry: Maar hij vond het

Frans: Ook wel grappig. Want ja, ik had natuurlijk never note verwacht dat deze man

Frans: zo fanatiek ging liggen.

Frans: Weet je wel? Als er een ander had gezegd dat hij bijvoorbeeld zegt...

Frans: Nou joh, moet je niet eventjes een aantekening maken of zo. Maar hij ging reageren helemaal in paniek.

Frans: Dat vind ik wel leuk in Amsterdam. dan. Weet je, de gezelligheid.

Frans: Hoe mensen vragen wat er gebeurt, wat er met andere mensen gebeurt.

Frans: En dat heeft mij altijd wel geboeid eigenlijk.

Frans: Daarom zeg ik, ik had niet moeten denken dat ik bijvoorbeeld deze baan in Heelzoom had.

Ferry: En dat had denk ik niet leuk geweest.

Frans: Het had niet zo leuk geweest. Ja, ik heb er natuurlijk verschillende dingen meegemaakt op straat.

Frans: Ze zeggen wel zo, Wim Zorneveld, we zeggen de humor ligt op straat.

Frans: In Zonneberg, maar dat is ook zo.

Frans: En misschien vandaag de dag is het iets anders. Maar ja, in mijn tijd,

Frans: waar ik gelopen heb, heb ik al helemaal gelachen.

Frans: Ja, weet je wel. En iedereen leerde je ook kennen.

Frans: Want je ging elke dag, zeker toen we op de middenweg zaten, en dan ging je als

Frans: instructeur je eigen kennel schoonmaken.

Frans: En liet je honden zelfstandig uit.

Frans: In die speelruimtes die we toen

Frans: hadden. En dan pakte je je hond in de tuig en je ging de middenweg op.

Frans: En dan kwamen al die mensen die naar de winkelstoel gingen of naar een kantoor

Frans: toe. Die zag je. En die zijn elkaar ook gedacht.

Frans: Dat was heel normaal. Hey, fijne dag, hè. En dan zei ze, god,

Frans: heb je weer een mooie hond?

Frans: Ja, nou ja, en daar ging je gesprek aan.

Frans: Ja, en dat... Ja, dat hebben we nog Amsterdam, dat hebt dat natuurlijk.

Frans: En dat is hartstikke gezellig.

Frans: Ik ben ook wel eens ergens binnen gestapt. En toen stapte ik eigenlijk een beetje mis...

Frans: Dus eigenlijk rolde ik eigenlijk een beetje meer. Ja, die hond stond netjes stil.

Frans: Maar ik had niet verwacht dat het zo diep was. Dus die hond stond netjes stil

Frans: en dan moet je denken aan diep.

Frans: Ja, ik vond het gevoel dat het bijvoorbeeld 10 centimeter was,

Frans: maar dat was dan 15 centimeter diep.

Frans: Naar die winkel toe. Dus ik rolde naar binnen toe en toen zegt de mevrouw tegen mij, wat doet u nu?

Frans: Ik zei mevrouw, zo kom ik altijd binnen. Die hele winkel meteen aan de plat. Kijk.

Ferry: En dat is

Frans: Natuurlijk een beetje humor. Ik hou ook al een beetje...

Frans: Ergens wel een beetje op... ergens op in te gaan. Dat doe ik zelf ook.

Frans: Dat wordt misschien ietsje minder dan vroeger.

Frans: Maar toen ik er jaren veertig was... daar kon ik overal een beetje gezellig op ingaan. Ja.

Ferry: Wat ik hier nu uit meeneem... is het levert je nu een heleboel mooie verhalen... om te vertellen.

Frans: Ja.

Ferry: En dat is sowieso al iets.

Frans: Nou, dat is zeker zo.

Ferry: Het maakt dat je zo'n moment dat je normaal anders zou vergeten.

Ferry: Misschien maakt het heel...

Frans: Maar ja, dat is inderdaad zo. En dat om te zeggen van, ja, wat is datgene wat

Frans: je boeit? Wat ik zei, dat zijn die honden.

Frans: Dat zijn die combinaties, mens-hond.

Frans: En wat er gebeurt om je begeving. Dat is wel... En als je het ook leuk vindt...

Frans: Want ik loop... Ik heb echt kilometers in Amsterdam gelopen.

Frans: En soms dacht ik, verrekt, dat heb ik nog nooit eerder gezien.

Frans: Nou, het is de oudersdeug van Rome, maar het was voor het eerst dat ik het weer zag, weet je wel.

Frans: Ja, dat zijn van die momenten dat ik altijd rechts gekeken heb en dan was links

Frans: iets moois. Nou ja, zulke dingen.

Frans: En Amsterdam is natuurlijk een gigantische mooie trainingsgebied.

Frans: Ik heb wel eens een cliënt gehad, verschillende wel, die zei,

Frans: nou nee hoor, ik kom uit een dorp. Ik ga echt niet in Amsterdam lopen.

Frans: Nou, ik zeg, als je dat niet wil, dan hoeft het ook niet.

Ferry: Nee, precies.

Frans: Maar kijk, op een gegeven moment dan... Bij het Amstelstation heb je een heel rustige wijk.

Frans: En dan zei ik ook van, als je echt wil weten waar je loopt...

Frans: Is toch Amsterdam. Is dit Amsterdam?

Frans: Ja, dit is Amsterdam. Dus Amsterdam heeft natuurlijk een hele drukke omgeving.

Frans: Maar ook heel rustig omgeving.

Frans: En dat kunnen we echt heel mooi opbouwen. Zowel met de cliënt,

Frans: ook met de hond, in training.

Frans: Maar we kunnen ook natuurlijk die middenweg oppakken. Of we gaan de Jordaan

Frans: in. Of de binnenstad van Amsterdam.

Frans: En dat zijn natuurlijk ook niet echt de stoepen.

Frans: Ik heb ook heel vaak... Dat komt uit door een cliënt. En die woonde in Harlingen.

Frans: Nou, en die woonde in het centrum. Daar zijn allemaal grachten.

Frans: Toen vertelde ik aan een instanteur.

Frans: Die zei van, moet jij op de walletjes gaan lopen in Amsterdam?

Frans: Dat is precies hetzelfde.

Frans: Ja, dat heb ik dan gedaan. Ja, dat is natuurlijk, zomorgs vroeg is dat gigantische mooie.

Frans: Trainingmomenten. Want dan heb je ook het laaien en lossen.

Ferry: Oh, tuurlijk, ja.

Frans: Dus er wordt maar gewoon wat neergezet. Of de laadklet staat open.

Frans: Nou ja, dat zijn natuurlijk prachtige trainingsmomenten.

Frans: En hier laat je ook niet zeggen van... nou, dat doe ik wel even op de terugweg.

Ferry: Nee.

Frans: Het moment dat je dat ziet, neem je hem meteen mee. En dan is het invullen van,

Frans: ja, wat ik net al zei, hoe ver is die hond? Hoe ver moet ik helpen?

Frans: Maar dat is gewoon zo. Je hebt in Amsterdam, en daarvan ben ik heel blij dat het KNGF...

Frans: Van Amsterdam naar Oudekerkers, of naar Amstelveen, gestaan zijn.

Frans: Want we zijn heel dicht bij Amsterdam.

Frans: We hoeven maar een kwartier te rijden.

Ferry: We zijn toch ver genoeg vandaan.

Frans: En dit is natuurlijk een prachtige locatie waar we zitten. Ja,

Frans: precies. Dat is eigenlijk niet te verwezenlijk in Amsterdam. Dat is.

Music: Music

Frans: En dan kom je hier op de stoep en dan ga je weer schoon. Ga maar door.

Frans: En dan heb je het parkeer terug.

Ferry: Goed zo.

Frans: Dat is hem.

Ferry: Nou, top.

Frans: Nou, dan kunnen we zo eventjes naar de hoofdingang eventjes coachen.

Ferry: Dat gaat ze zo aanwijzen hoor. Oké.

Frans: Nou, je kan hem inzetten.

Ferry: Jane, zoek de deur. Pas toen Jay met pensioen ging, ben ik me gaan beseffen

Ferry: hoeveel vertrouwen ik eigenlijk in de hand.

Frans: Moet ze wel de goede deur nemen.

Ferry: Jane, andere deur.

Frans: Ja, links. Kijk, dat is het voordeel. Wat ik net zei, met een stok of met een hond.

Ferry: En hoewel het af en toe misging, kwamen we altijd op de juiste plek.

Frans: Toe maar, Jane. Goed zo. Oké, dan zijn we weer in de hal en dan hebben we de dames van de receptie.

Ferry: Jane was voor mij een droomhond. En

Frans: Als je ergens.

Ferry: Heel veel van houdt, is afscheid altijd moeilijk. En dat gold ook voor mij en Jane.

Ferry: Haar pensioen betekende dat ze niet langer bij mij kon wonen.

Ferry: En ik heb heel lang heel veel moeite gehad met het feit dat ik haar voor mijn

Frans: Gevoel mijn huis.

Ferry: Uitschopte zodra ze niet meer nodig was. Dat heeft heel veel tijd gekost om daar overheen te komen.

Ferry: Maar het gevoel dat het een droomhond was en dat ze echt heel goed was, is altijd gebleven.

Ferry: Gelukkig heb ik nu

Ferry: Een nieuwe hond die het minstens net zo

Frans: Goed doet en waar ik heel.

Ferry: Trots op ben. Maar het afscheid blijft altijd moeilijk.

Ferry: En dat geldt ook voor Frans.

Ferry: Als hij met pensioen gaat.

Ferry: Was dit je droombaan?

Frans: Als je hem achteraf krijgt? Ja, wel.

Frans: Maar wat ik net in het begin zei van het verhaal...

Frans: Ik had wel zijn glijderhonden gezien. In werking, die wonen dus, die werkten in Wees.

Frans: Ik had nooit verwacht dat je... Het heel gek, iedereen als glijderhonden bestaan,

Frans: wordt die ook getraind. Maar ik heb me vroeger nodig op me stilgestaan.

Frans: Ik heb ook nooit eerder een hond gehad. Omdat mijn moeder, die was allergisch.

Frans: Dus ik kon pas een hond krijgen toen ik op mezelf ging wonen.

Frans: Maar als je het nu aan me vraagt... Ja, een betere baan heb ik niet kunnen krijgen.

Frans: Echt niet. Ik heb echt een mooie baan gehad. Ik heb een mooi omkijken.

Frans: Wat ik allemaal meegemaakt heb. Je komt ook overal. Je komt ook...

Frans: Waar je normaal gesproken als persoon niet zo makkelijk kon.

Frans: De plek van justitie, noem maar op. Onze cliënten werken overal.

Frans: Dus daar doe ik ook de nazorger.

Ferry: Dus dan kom je daar ook. Al die dingen.

Frans: Ik realiseer me dat het nog niet zou. Maar ik doe het niet verder.

Frans: Als ik straks bij een pensioen ben.

Frans: Ik heb heel veel gezien in Nederland door deze baan.

Frans: Mooi. Ik ben altijd met heel veel plezier heb ik een nazorger gedaan.

Frans: Ook die inteken. maar vooral om het nazorgen, want er zijn de mensen die ik dat goed kende.

Ferry: Ik wil eigenlijk

Frans: Iedereen wel bedanken voor alle liters koffie waar ik gekregen heb.

Frans: De pakken koek waar ik gekregen heb bij de koffie.

Frans: Maar vooral de samenwerking en de gezelligheid.

Frans: Dat is hetgeen waar ik iedereen wel heel erg dankbaar voor ben.

Frans: Want het is hartstikke vervelend. Als je de een man naartoe moet,

Frans: dan denk je bij zichzelf, heb je hem weer.

Frans: En eigenlijk heb ik nu dat gevoel gekregen.

Frans: Dus al die mensen die in alle 47 jaar geweest zijn, en bij de ene is het minder dan bij de ander.

Frans: Maar die mensen wil ik wel allemaal even bedanken.

Frans: Dat ik bij hun altijd langs mocht komen.

Ferry: Ik denk dat ik redelijk collectief kan zeggen dat je altijd zo komt.

Frans: Ja, nou ja.

Ferry: En dat het ook... Het ligt natuurlijk ook aan hoe je zelf binnenkomt.

Ferry: En dat het ook iets is dat je denk ik over je afvondt.

Ferry: Dat jij graag ergens komt en daardoor ook graag gezien wordt.

Frans: Ja, nou ja. Ik hoor het natuurlijk altijd van de dames van het servicebureau.

Frans: En dan zeggen ze... Nou ja, Frans komt. Oh, fijn dat Frans komt.

Frans: Ja, en dat doet me natuurlijk ontzettend goed.

Frans: De laatste weken krijg ik heel veel cadeaus.

Frans: Ik heb borstelbloemen gehad, ik heb alcohol, of tenminste whisky gehad.

Frans: Ik heb een aantal doosjes sigaren gehad. Ik heb zelfs ook iemand die me...

Frans: Dat is de punt, ik ken mij.

Frans: En die weet dat ik paardenborst lekker vind.

Frans: En er zijn niet meer zoveel paardenslagers, maar er was één iemand en die wist dat.

Frans: En we namen afscheid van elkaar en zeiden ze Frans, ik heb nog wat voor je.

Frans: En ik kwam met een paardenborst.

Frans: Ik dacht, ja, dat is wel bijzonder. Dat heb je zo een keer opgeslagen en ze gaf het aan me.

Frans: Met een heel mooie kaart erbij.

Frans: En kijk ik heb die kaart niet gelezen het was toen heel slecht weer en we stonden

Frans: buiten en we liepen in en we waren in halem en ze wonen in halem,

Frans: En toen zie ik ze, nou die kaart die lees ik zo meteen. Nou ik heb die kaart gelezen thuis.

Frans: Toen moest ik haar toch nog even bellen. Die paardenbos was heerlijk,

Frans: zeg maar, maar die kaart was prachtig.

Frans: Weet je, zulke mooie teksten erin. Ja, dat denk ik, ik ben er zelf een beetje

Frans: oeroemd van, want ik ben wel een emotionele man.

Frans: Ik kan met je lachen, maar ik kan ook met je huilen.

Frans: Dus dat ben ik gewoon, dat ga ik niet door de stoelen banken schuiven,

Frans: mensen weten het ook gewoon.

Frans: En zo'n kaart, dat deed me hartstikke goed.

Frans: Weet je al. Al die dingen wat ik bij wijze van spreken vergeten was...

Frans: Had zij stap voor stap opgeschreven.

Frans: De momenten dat ik er voor was, weet je wel.

Ferry: Dat is ook waar we het net over had. Dat je zo lang in iemands leven bent.

Frans: Ja, ik weet ook wat iemand heel prettig vindt.

Frans: En ik praat... Kijk, ik weet heel veel van een cliënt. Ik vind,

Frans: de cliënt mag ook wel wat van mij weten. Tuurlijk.

Ferry: Anders ben je ook geen relatio-patiënt.

Frans: Nee, precies. Weet je wel. En dat vind ik ook hartstikke goed.

Frans: Dat de cliënt dat van mij wil weten.

Frans: Ik ook. Als ik naar iemand kom en ik weet dat de zoon af moet studeren...

Frans: En ik kom de volgende keer en zeg ik... En?

Ferry: Geslaagd?

Frans: Ja, geslaagd. Top. Dan zegt hij dat je dat onthoudt. Ja, echt onthouden doe

Frans: ik het niet. Je kan het natuurlijk hartstikke opschrijven.

Frans: Maar ik haal het wel aan. En dat maakt

Frans: het natuurlijk. Maar ik zeg ook bijvoorbeeld, nou ja, hoe is het nou?

Frans: Tot nu toe gaat het wel goed. Mijn zoon moet bijvoorbeeld ook,

Frans: heb straks een sollicitatiegesprek.

Frans: Nou, hoop maar dat hij aangenomen wordt, weet je wel. Nou, dan kom ik de volgende

Frans: keer. En, is hij aangenomen? Ja, hij is aangenomen. Nou weet je wat zo.

Frans: En zo probeer ik dat een beetje te mixen. Want ik zeg altijd,

Frans: ik ben instructeur. Ik hoef geen instructeur te spelen. Ik ben gewoon wie ik ben.

Frans: En dat vul ik het een beetje aan. Alles zo bij elkaar genoemd,

Frans: dit hele gesprek, dat is wel een beetje wat mijn...

Frans: Zorg dat ik hier zo lang mogelijk in kan werken.

Ferry: Ik val het ook nog maar gesprek. Dank je wel.

Frans: Alsjeblieft. Nou, benen in de lucht. Hoppa. Hier pak je hem weer geweest.

Ferry: Zowel Frans als Jane zijn inmiddels twee jaar met pensioen.

Ferry: En deze aflevering is een ode aan hen beiden.

Ferry: Voor Frans voor alle verhalen en alle input tijdens de nazorg die hij heeft

Ferry: gegeven. en aan Jane voor alle steun en het vertrouwen dat ze me heeft gegeven.

Ferry: Tot zover mijn bezoeken aan Frans en KNGF Geleidehonden. Vond je dit gesprek interessant?

Ferry: Abonneer je dan op Bezoek van Ferry. Via Spotify of via welke app je ook maar

Ferry: naar je podcast luistert.

Ferry: En vergeet geen beoordeling achter te laten, dat helpt me serieus.

Ferry: Wil je het hele seizoen drie nu alvast en reclamevrij beluisteren?

Ferry: Word dan vriend van de show.

Ferry: Dat kan op ferrybezoekt.nl slash vriend.

Ferry: Daarmee draag je niet alleen bij aan de productiekosten van deze show...

Ferry: Maar krijg je ook nog een heleboel extra's. Tot het volgende!

Music: Music