Ferry bezoekt Martine

Deze podcast is gemaakt met een oren voor detail.

Meer weten?

Kijk op ferdy.fm.

Ik kijk sinds kort naar een serie op Netflix die heet Nieuw Amsterdam.

Misschien heb je hem wel eens gezien over een zieke hui voorbij de zorg echt te wensen

overlaat.

En er komt daar een nieuwe dekaanwerk die de boel zeven flink komt opvissen.

En heel veel mensen, artsen, verpleegsters, die zijn bang dat ze hun baan kwijtraken.

Want hij heeft een reputatie om mensen te ontslaan.

En als Max Goedwin zo heet de dekaan voor het eerst binnenkomt.

En voor het voltalige personeel van Nieuw Amsterdam staat, heeft hij eigenlijk maar een hele belangrijke vraag.

Het is zo'n simpele vraag, hoe kan ik helpen?

En toch lijken mensen die heel vaak te vergeten.

En dat terwijl als er maar één zintuig werkt, communiceren altijd mogelijk is.

En natuurlijk snap ik dat dat spannend kan zijn.

Maar zoals mijn gastvrouw van vandaag heel mooi zegt...

Vragen A is sterker dan denken voor.

Laat Diemer even op je inwerken.

Want door dat te doen kunnen we elkaar helpen om te voorzien in twee van onze grootste basisbehoeftes.

Namelijk meedoen en gewaardeerd worden.

Mijn naam is Ferrie Molenaar en in deze podcast praat ik met iedereen die me raakt.

Ik laat mijn nieuwsgierigheid op en los.

Luister naar hun verhaal en praat over wat ze drijft in het

leven.

Zij krijgen dus bezoek van Ferry. Het is deze week de week van de toegankelijkheid. Een week waar ik

altijd wel iets mee wil doen. Het staat altijd op mijn contentcalender maar ik heb eigenlijk

iedere keer het gevoel dat ik de plank of de stok misla. Daarom dacht ik ik wil je deze

keer iets fundamenteels geven. Toegankelijkheid betekent wat mij betreft namelijk meedoen. De

mogelijkheid om mee te kunnen doen. En dat komt hierop neer. Iedereen is anders. Jij bent uniek.

Er is niemand zoals jij en als jij niet communiceert over wat jij nodig hebt, hoe kan een ander dat

dan weten? Daarom ga ik vandaag in gesprek met Martine Baderhuizen. Zij is communicatieexpert

en helpt mensen door middel van trainingen en workshops sterker in gesprek te gaan rondom

hun beperking of de beperking van een ander. Zij doet dat door middel van een persoonlijk communicatieplan

of een gezinscommunicatieplan. Hoe praat je over je beperking maar ook door bijvoorbeeld

werkgevers en collega's door middel van workshops bewust te maken van hoe veel moeite een

collega met een beperking moet doen om mee te kunnen blijven doen. Ik hoop oprecht dat

je iets hebt aan dit gesprek voor nu maar vooral in de toekomst. Zoja, dan help je mij enorm als

je deze aflevering deelt met je familie, vrienden en collega's. Of laat een beoordeling achter

in je favoriete podcast heb. Nu snel naar Martine. En dan wil ik jou allereerst bedanken dat ik

bij jou op bezoek mag komen. Welkom. Dank je. Ik heb meerdere workshops van jou gevolgd en

eender van ging over netwerken. Dat is de laatste. Ja en toen dacht ik, ik kan nu heel cliché gaan

zeggen. Stel jezelf even voor. Eigenlijk vind ik het veel leuker. Stel je voor.

Dit is niet jouw contoor, maar

we zijn op een netwerk bij eenkomst. Hoe stel je jezelf voor?

Dan zeg ik, hey, ik ben Martina. Wie ben jij?

En dan zeg ik, ik ben Ferry. En dan zeg ik, wat doe jij voor werk?

Als het goed gaat, dan ga ik eerst wat meer op jou in, want dat hoort bij netwerken,

want dan kan ik mijn verhaal daar nog wat strakker op afstemmen.

Nou, bovenop ik dat ik het een beetje ken.

Beteen heel goed erin. Ja.

Ik zal hem wat algemene houden. Wat ik voor werk doe, ik zorg dat de omgang tussen mensen

met en zonder beperking versterkt wordt. En dat doe ik op twee manieren. Ik geef aan

de ene kant workshops aan mensen die zelf een aandoening hebben in het breedste

zin van het woord. En helpen hen omsterker in hun schoenen te staan tegen

reacties en vooroordelen uit de omgeving. En dat doen we door het maken van een

persoonlijk communicatieplan. Zoals ieder bedrijf zijn communicatieplan maakt,

kan je dat ook als persoon of als gezin doen. En aan de andere kant,

bijna totaal andere tak van sport, maar ook een andere doelgroep, zijn

eigenlijk de mensen die minder bekend zijn met beperkingen in hun directe

omgeving. Bedrijven die weinig kennis daarvan hebben, nemen we mee in een

simulatie waarin ze zelf allerlei type beperkingen ervaren. Want

aandoeningen kan ik niet simuleren. Maar wel de beperkingen waar mensen tegenaan

lopen en wat daarbij komt kijken aan gevoelens. En die simulaties geven

voor bedrijven, organisaties, overheid. Om een stuk bewustwoording te

creëren en ook de mindset er veranderen waardoor ze zeggen van ja, maar we gaan wel

in actie komen voor deze groep, want die moeten gewoon mee kunnen doen.

Nou zijn we niet op het netwerk bijeenkomst. Wanneer zitten we op jouw kantoor?

Ja.

Jij ziet zelf ook niet heel veel.

Nee, dat is goed gezegd.

Kan je wel omschrijven waar wij zitten?

Nou, wij zitten in een kamer van ons huis.

Die is omgedoopt tot mijn kantoor en daar wordt je af en toe ook wel eens door gezinslitten

gewerkt als iemand even rustig huiswerk wil maken of mijn partner die heeft een

thuiswerkdag, dan kan dat ook.

Want er staan hier twee bureau's, er zijn twee werkplekken in een hoekopstelling die

staan tegenover voor elkaar en we hebben eventueel zelfs een derde werkplek

voor een stagiaire of iemand die wil reintegreren en ja het is jammer, we

kunnen het alle twee niet zien, want als je naar buiten kijkt bij mij dan

kijk je echt op het park uit.

Het is heerlijk groen en er is water voor de deur, dat heeft wel een

struus voor de luxe positie, het idee daarvan alleen al.

En verder staat er twee hele grote kasten, zou ik toch wel willen zeggen, voor

wie wel eens bij die IKEA komt, dat zijn echt van die hele hoge IKEA kasten

bij elkaar, staat hier twee en een halve meter en er staan eigenlijk alleen maar

treiningsspullen van mij in, daar staat hier geloof ik ergens één

plankje met privee spullen en wel grappig, ik weet dat er in één hoek nog

een stapel van tien dozen staat, die werden pas hier afgeleverd, we zitten echt

in een vrij standaard, niet heel spannende buurt in Utrecht,

rijtjeshuis en er kwam hier een gegeven met een enorme vrachtwagen voor

rijden, dat wij zeiden om tino doen en ineens zei ik,

wacht even, die komt

voor mij en mijn collega, die kon ook zomaar, eh, ik dacht, nou wat bestelt, oh ja.

En even later ging inderdaad de bel en mijn partner dee open en wij kwamen van de trap

afrennen al want het zit tot eerste verdieping en we hoorde die meneer van die vrachtwagen

echt zo, ja, een all inclusive at work en ja, dat zijn wij, heel enthousiast en hij had

zo, oh oké, en vervolgens kwam er uit die vrachtwagen een mega grote pallet met inderdaad

daar 10 hele grote doos op en als je straks wil weten wat er in zit, moet je maar even

gaan ontdekken.

Ik ga straks zeker even kijken wat er in zit, want je maakt me nu weer heel nieuwsgierig.

Rede waarom ik heel graag bij je al lang zou komen is, jij bent in mijn netwerk, een van

de weinige mensen die de juiste manier heeft gevonden in mijn beleving om mensen te helpen,

de juiste aanvliegeroeter heeft gevonden om mensen te helpen, bedrijven te helpen, om

te communiceren of zeg maar mensen te betrekken bij je werk die een handicap of chronische ziekte

hebben of wat dan ook, er zijn een heleboel mensen die dat proberen en in mijn beleving

ben je een van de weinige die er echt inslaagt.

Nou dat is een enorm compliment, maar maakt me ook heel nieuwsgierig wat ik dan in jouw

ogen doe om dat te bereiken en wat er anders is dan bij anderen.

Je komt aardig over maar je kan heel kritisch zijn waardoor je kan spiegelen op een manier

die andere dwingt of uitdaagt is goed naar zichzelf te kijken, te kijken of het beter kan

en dan vooral over het persoonlijke communicatieplan waar je zometeen vast ook iets over wilt

vertellen.

Natuurlijk.

maar dat

je ook hoe je met andere omging tijdens die workshop dat ik iets had, want het is heel

integer.

Je bent er voor de ander in plaats van om jezelf te promoten en dat merk ik bij anderen

heel vaak.

Oh, we gaan iets doen.

Oh, ik ben blind.

Weet je, ik ga voorlichting geven want dat is, ja.

Bij anderen voelt het heel makkelijk terwijl jij voor mijn gevoel de moeilijke weg hebt

genomen.

Ja, heel veel woorden om dat te zeggen.

Nee ja, en bij mij gaat er van alles rond en ik ben echt, ja, ook echt heel blij dat je

dit zegt.

Laat ik je even meenemen, ik heb jarenlang echt enorm met dit punt gestruggeld.

Ik heb me heel lang gevoeld als de ervaringstest kunnen gaan en iedereen die altijd tegen

mij zegt, ja, je moet daar wat mee doen, dat kan je zo goed, kan je zo goed, doe je

zo goed.

Ik dacht, ja, ik weet het, maar ik wil het niet.

En toen ik voor mij zelf begon, uiteindelijk omdat ik in een baanstad waar ik heel veel

met mijn eigen ervaringstest kunnen ga uitbezen was, op een ene zijds superleuke manier,

maar ik merkte gewoon ook dat het me benaulde en dat ik er niet, ja, daardoor niet zo goed

verder kon groeien en vooral niet omdat dat vooral als mijn expertise werd benadrukt.

En op het moment dat ik voor mijzelf ben begonnen omdat ik op een andere manier toen niet aan

het werk kwam, maar dat is een heel ander verhaal, heb ik ook echt letterlijk gezegd

en ik ga nooit meer wat met mensen met een beperking doen.

En ik heb in iedere workshop of training die ik deed waarin het ging over,

wil jij gezien worden?

Wat wil jij dat anderen van jou vinden?

Het enige wat ik daar altijd opschreven was, ik wilde professional zijn en niet de ervaringstest kunnige.

Ik had 6, 7 jaar studie achter de rug.

En dat is niet om op te schepen over hoe slim, intelligent of wat dan ook ik ben.

En nee, ik heb gewoon gedaan wat ik leuk vond.

Ik ben gaan studeren, ik ben communicatie en informatiewetenschappen gaan doen.

Ik vond het gesproken interactiestuk daarin heel boeiend, had niks te maken met het feit dat ik niet kan zien.

Want mensen soms als denken van, oh, dus logisch dat jij gesproken dingen bent genoemd.

Nee, ik vond het gewoon superboeiend.

En ik wilde daar iets mee doen en niet alleen maar met mijn eigen verhaal.

Wat toevallig misschien ook wel een heel goed verhaal is.

En omdat ik gewoon heel hard gewerkt heb en misschien soms wel over mijn grenzen heen ben gegaan.

Dat ik ver gekomen ben.

Maar uiteindelijk, nee, ik schreef dat dus altijd op ik wil niet professional zijn.

En dat was altijd een soort gevecht wat ik had.

En ik merkte ook eerst in mijn eerste ondernemersjaren dat ik vast zat.

Want ik werd soms wel gevraagd voor klussen en die hadden dan toch wel weer met beperkingen te maken.

Maar ja, dan wil je nog wel wel doen, want je bent net ondernemer.

Dus je hebt zoiets van nou, ik doe het wel.

En aan de ene kant vond ik het superleuk.

En aan de andere kant, ja, lag het er net aan wat ik moest doen.

De omslag kwam eigenlijk vooral ook op het moment dat ik dacht, weet je.

Met de expertise die ik heb en juist met alles wat ik geleerd heb,

kan ik een ander op dit gebied verder helpen.

Er zijn meerdere situaties gewoon in mijn dagelijks leven geweest,

waardoor ik op een gegeven moment ging nadenken van,

hey, maar hoe kan ik nou wat ik heb geleerd?

zou

ik hier moeten kunnen toepassen en op het moment dat ik daarover ben gaan nadenken is het kwartjook

echt bij me gevallen van hey als je op een andere manier naar communicatie kijkt dan kun je daar ook

iets mee bereiken op het moment dat het persoonlijk is dan hoeft het niet alleen maar om je

bedrijf te gaan en als je gewoon wat meer inzicht hebt in hoe wij mensen in basis met elkaar

communiceren al heb je het maar over het feit dat als ik jou een vraag stel dan geef je antwoord als ik

jou groet dan groet jij mij terug dat is een automatisme wat we in ons hebben we communiceren in paarden met

elkaar en soms wordt er een vraag gesteld waar je eigenlijk niet op antwoord wil geven maar

toch omdat dat een natuur is ga je dat doen alleen op het moment dat je er bewust van bent dan kun

je ook zeggen nee ik ga geen antwoord geven op die vraag maar dat vraagt een stuk bewustwoording

en die had ik op een gegeven moment en dan uit al die stukjes ben ik gezegd oké maar ik kan dus

juist die professionele kant die ik heb als ik daar op een andere manier naar ga kijken kan ik

die dus juist ook inzetten om mensen een stap verder te helpen en toen heeft eigenlijk de

omslag plaats gevonden dat ik ook van ja hier zit ik achter mijn bureau en ik ben ondernemer maar

ja ik weet het eigenlijk niet en een opdracht die ik toe daar word ik eigenlijk ook niet blij van

dat ik daarna alleen maar met dingen ben gaan doen waar ik blij van werd en dat het me niet

uitmaakte dat ik voor een groep stond met tien mensen die allemaal wel een of andere

beperking hadden dat ik dat eigenlijk vind ik dat nu alleen maar leuker hoe meer variët

variët tijd erin zit hoe blijer ik word want dat geeft mij uitdaging in zo'n training ja mooi

hoe leg jij als ik

bij jou een training workshop ga volgen? Wat leer ik dan en hoe leer ik dat?

Toen ik ooit mijn bedrijfsnaam moest bedenken, toen ik in 2011 voor mij zelf startte,

toen is dat MB3 geworden. MB zijn mijn initialen en de 3 is zo'n verhoogd,

zo'n inhoudsmaatje met het idee dat ik altijd meer inhoud en verdieping wil geven aan alles wat ik doe.

Heel diepe. Wat goed.

De ondertitel in mijn logo sinds dat eerste jaar is sterke in gesprek.

En is eigenlijk wist ik toen al waar mijn kracht zat.

Alleen hoe ik dat het beste kon uit en gebruiken, dat is nog even een zoektocht geweest.

Want sterke in gesprek staat nu nog alleen maar meer voor wat ik doe.

Vooral als het gaat om het persoonlijk communicatieplan of het gezinscommunicatieplan.

Want wat we daarin doen is gaan kijken van wie ben je eigenlijk, waar wil je voor staan

en hoe wil je heel graag gezien worden.

Dus dat zijn eerst een paar heel belangrijke vragen.

En er zit ook altijd een heel ingewikkeld stukje bij.

De vraag, hoe denk je dat mensen jou nu zien?

En de grap aan dat stukje is 2-ledig, want het is enerzijds heel pittig.

Omdat er van alles naar boven komt welke opmerkingen mensen nu bijvoorbeeld krijgen.

Het is heel hard, maar het is ook denken.

En een van mijn uitspraken is vragen aan is sterker dan denken voor.

Want we denken heel veel voor mensen.

We vullen het voor ze in.

En

je zelf een beperking hebt, dan

roep je altijd, ja, maar mensen die niks hebben, die vullen voor mij in wat ik wel of

niet kan. Dat klopt. En ik met deze mensen eens, dat wordt heel vaak gedaan. Maar andersom

gebeurt het ook. En de mooiste manier waarop ik dat altijd naar boven krijg, is

de vraag van je, maar hoe vertellen jullie dan wat je hebt? Nou, de een zal zeggen van, nou ja, ik

kan niet zo goed horen, de ander roept, nou ik heb autisme, de ander komt met een andere

ingewikkelde medische term, waarop ik altijd heel droog aan die groep vraag. Ik zeg, oké,

heb ik een vraag voor jullie. Wat zou iemand hebben die een kognitale anidie met een

periode die ik alterneerende nestagmes heeft? Ik kan me voorstellen dat je even

terug was poelen nu. En wat verreactie krijg je dan? Nou, dat zit allemaal zo heel gapend aan

te kijken, vooral als ik het even stil te laat vallen. En ja, dat weet je eigenlijk niet

dan, hè. Maar voor heel veel mensen is dit wel het voorbeeld waar je dan zegt, ja, dat weet je

inderdaad niet. Dus de vraag is dan, oké, ook als we het over een term als autisme hebben,

want soms komt dat, ja, maar ik heb autisme, dat kennen mensen meestal. Maar

niet precies wat dat voor jou inhoudt, want mensen weten wat er in de krant, wat er in

dat tijdschrift staat. Het is voor iedereen wel anders, natuurlijk. Het is voor iedereen anders.

Ik heb het ook allemaal verschillende, ik wil zeggen, soorten, maar het is een manier waarop

het zich uit. Dank je, ja, ja. En nee, dat is op dat moment, gaan we de zoek toch

bedielen hebben en om te zorgen dat die persoon weet wat er wel of niet van hem verwacht wordt.

Want mensen

vragen meestal

wat heb je of zien iemand met een stok lopen en dan is het van oh iemand kan niet zien,

oh iemand kan niet zelf lopen, oh dan gaan er allerlei raderen draaien wat ze moeten

doen of vragen komen van kan ik dit wel zeggen, moet ik dit zeggen. Dus waar moeten

al die vragen en dat helpsenadio in dat hoofd, dat moeten wij wegnemen, dat kan

je nooit volledig doen maar door heel goed te gaan kijken van welke vragen krijg ik

naar altijd of hoe reageren mensen altijd, hoe handelen ze. Daardoor krijg je inzicht

in wat mensen vaak denken en vanuit die kennis, vanuit dat inzicht gaan we

juist kijken oké hoe gaan we nou proactief, vorm af, al communiceren naar

mensen over wat je doet, een praktisch voorbeeld wat je misschien blijft van als

ik met een kinderdag voorblijf liep ging ik op een gegeven moment tegen mensen

roepen nou jij ook werk ze vandaag, want mensen keken mij aan zo van nou ja in

leuk dat jij je kind komt, wat ga jij doen, maar zeiden tegen de ene moeder

fijne dag werk ze en tegen mij zijn ze ja ja ja fijne dag en alleen al in die

uurs hoor je de twijfel van ja wat kan ik tegen jou zeggen maar door mijn

opmerking van jij ook werk ze maakte ik op een hele simpele hele in directe

manier duidelijk dat ik aan het werk ging en dan kreeg ik soms op de vraag van

oh ga je aan het werk wel eens bevestiging van mij van de gedachte dat

die klopte maar vervolgens kon ik wel ook vertellen wat ik wel kon en wat ik

dan deed want daar was dan een aanleiding toe wat

Wat doet het met jou dan, was je dan blij omdat je een lance hebt gebroken of is het een frustratie

of hoe ervaar je dat?

Dat ligt ook een beetje hoe ik die dag in mijn vel zit en waar het omgaat, in dit

specifieke geval was ik blij, want ik kreeg de kans om te laten zien wie er achter mijn handicap zit.

En dan weet je vanzelf wel dat dat verder op z'n beloop gaat.

En natuurlijk is het niet fijn om even die bevestiging te krijgen van dit is dus inderdaad

de gedachte. Aan de andere kant geest het je de ruimte en zo zie ik het vooral om even die

mindset te veranderen bij die ander en te laten zien wat er wel kan.

Ik zie het altijd als een spel.

En zo komt het op mijn overhuis, je vertelt het lachend.

Ik kan maar de situatie bij mezelf herinneren waarbij ik dan weet dat er een stukje frustratie

komt.

Ik denk, oh heb je er weer een, terwijl dat vindt juist leuker bij jou, als jij het vertelt

dan denk ik, oh ja, het kan ook heel leuk zijn.

Maar het werd een beetje mijn instek, he, om als het dan niet zo oké was, het spel werd

om op een leuke manier aardig, duidelijk te maken of iemand een tip te geven voor de

volgende keer.

En jij houdt het gelijkwaardig.

Ja, dat denk ik wel.

Een andere situatie die ik vaak ook als voorbeeld gebruik is,

dat ik met mijn dochter in de kinderwagen buiten liep

en echt nog een nog tip jongen, net twee weken oud.

Dan krijg je meestal nog de felicitaties

en nu kom ik iemand tegen en dan meerdere keren.

Dan hoor je iemand zo in die wagen kijken.

Heeft zij dat nou ook?

Ja, de eerste keer ga je antwoord geven

en op een gegeven moment dacht ik, waarom doe ik dit?

Dit is een van die momenten waarop ik begon te bedenken

wat heb ik geleerd, wat ik hiermee kan doen?

Want dit vind ik dus niet leuk.

Wat vind je dan niet leuk aan?

Nou ja, waarom is dat blijkbaar belangrijker?

En wat maakt het uit?

Op het moment dat ik ja zeg,

wat betekent dat dan en wat denk je dan?

En als ik nee zeg, wat denk jij dan?

Heb je dan een opluchting?

Als ik nee zeg, ze heeft het niet.

En als ik zeg ja, ben ik dan strafbaar?

Dat is een beetje het gevoel wat je gaat krijgen

door de manier waarop mensen het vragen.

En beide is in mijn ogen niet waar.

Dat is een, ik weet niet of zo'n keuze is die wij maken.

Maar die vraag ligt bij ons.

En net als dat ik niet minderwaardig ben

doordat ik niet kan zien,

zou mijn kind, als ze dat zou hebben,

ook niet minderwaardig zijn.

En tuurlijk kan dat vervelend.

Is dat vervelend?

En wil je dat misschien niet?

Maar in het leven heb je niet alles in de hand.

Laten we dat ook even zeggen.

Maar hier kunnen we nog een heel ander discussie gesprek over.

Laten we die nu niet verdervoeren.

Op een gegeven moment.

want ik had ziet van, hoe kan ik mensen nou, ik wil hier eigenlijk

twee dingen doen.

Ik wil mensen duidelijk maken dat het eigenlijk een onbehoorlijke vraag is, en vooral de manier

waarop het werd gevraagd heeft hij dat ook, maar ik wil ook niet zo onvriendelijk

zijn om te zeggen dat gaat je niks aan.

Uiteindelijk had ik ziet van, oké ik moet ze dus een vraag terug gaan stellen.

Wat bedoelt u?

Dan kreeg je, ja, bij die paar ummen was ik al, dacht ik, al lag ik al in een deuk in mezelf.

Dat zag je niet maar minne in, dacht ik, oké, ja leuk, probeer het maar, vertel het me maar.

Kom maar op, wat wil je me vertellen?

Nou ja, met haar ogen.

Oh, naast heeft de ogen van de vader.

Leuk, ja.

Want door het daar neer te leggen en niet specifiek te menoemen van nee, dat heeft ze niet,

ging het gesprek ook daar niet meer over, want als ik zou zeggen nee, ze heeft het niet,

oh had het dan wel gekund, is dan snel een vraag die je krijgt.

Oh, tuurlijk.

Om het daarover te hebben, je ging een fluitenkruid aan.

Dat heb ik net nog even netjes gezegd.

Dit was voor mij eigenlijk het startpunt en ik ben dat toch steeds meer momente gaan doen

of momente waarop ik dacht, wat gebeurt mij hier nou?

Want het gebeurt, overkomt mij nu ook nog wel eens dat ik denk, oké,

dit was dus de situatie, wat zou ik daarin een volgende keer in doen?

En door daar zo heel bewust over na te gaan denken voor

voor mezelf, kan ik proberen

om het de volgende keer te doen, want het lukt je gewoon niet altijd. Maar er zijn ook dingen waar je

altijd aan moet wennen. Dit is niet iets wat je van de ene op de andere dag gelijk goed doet. Maar

door er alet op te blijven kan het me soms een volgende keer wel leuk om het te doen. En dat

vind ik er het mooie aan. En nu vind ik het leuk om met dat stuk taal te spelen, maar dat probeer ik

mijn deelnemers aan mijn training ook altijd wel mee te geven. Maak een spel van maak het leuk voor

jezelf. En of dat nou is als iemand aan je vraagt van heb je dat nou altijd al door gewoon te zeggen

ja ik heb altijd al deze kleur haar zoals iemand een keer tegen mij vertelde. Dat is ook gewoon

een hele droge opmerking. Je weet natuurlijk trommelsgoed waar je zou naar vragen. Maar het zijn

van die kleine dingen en daarna mag je dus noot ook nog gewoon antwoord geven. Maar het is net even

dat iemand denkt oh ja dat vind ik mooi. Maar ik kan het wel genieten. Maar het moet wel uit

er blijven. Ik probeer ook altijd heel bewust complimenten aan mensen uit te delen.

Op het moment dat ze me juist op een manier iets vragen die ik wel heel fijn vind om dat ook echt

te zeggen of nee maar dank voor het aanbod en fijn dat u het op deze manier vraagt was ook even

wenn omdat me niet altijd gelijk lukt of dat ik dacht al heb ik het nog niet gezegd.

Maar juist door het bewust me bezig te zijn lukt het me steeds beter.

Ik kom tijdens deze podcast op heel veel plekken en ik praat met heel veel mensen.

En ik probeer jou altijd mee te nemen.

De locatie en het gesprek zo goed mogelijk vastleggen zodat de sfeer en het moment gevangen

worden.

Zodat als jij luistert, je hopelijk het gevoel krijgt dat je erbij bent.

Dat als je je mond open doet en een vraag zou stellen aan mij of mijn gast, dat je dan

ook antwoord krijgt.

Dat gevoel kan jij ook bereiken in je podcast.

En ik kan je daarbij helpen door middel van coaching of het uit handen nemen van een deel

of de volledige productie van je podcast.

Ben je benieuwd naar de mogelijkheden?

Laten we dan even kennis maken.

Kijk op ferri.fm.

Rucht naar het verhaal.

We houden het vanaan.

Waardoor laat jij je sturen, waardoor laat jij je inspireren om te vragen wat

dat is.

Ik denk dat dat toch ook wel komt door juist het stukje professionele kennis wat ik heb,

waarin ik dus weet dat het kan werken om dat betroon te doorbreken.

Dus juist om die vraag terug te gaan stellen.

En dat daar dan net dat pittige stukje heel veel mee bezig zijn.

En in trainingen, ben je in gesprek, komt er wel eens, komt ook wel eens een andere

deelnemer met een goede optie.

Wat niet zegt, dat ik die optie één op één overneem, soms wel, soms zijn het hele goede

ideeën.

een andere keer kan

het me wel inspireren om een andere keer iemand anders net even een andere tip mee te geven.

Ik ga je maar een keer een boek schrijven.

Duizend en één antwoorden op de meest gestelde vragen.

Ja, wie weet, die overweeg ik nog eventjes.

Ik ben al met bijna een soort boekwerk bezig, maar dan online.

Juist om mensen die al deze vragen vaak uit onwetendheid stellen

en die heel twijfelen over wat ze wel of niet kunnen vragen.

Wat ik ook heel goed begrijp, juist omdat je het niet weet, kan je je ook heel onzeker gaan voelen.

Daarom heb ik een hele uitgebreide online training gemaakt

om die twijfels bij mensen weg te halen of te zorgen dat ze in een situatie de vraag durven stellen.

Zeg, ik weet eigenlijk nu niet, ik twijfel wat ik nu moet doen, dus ik vraag het je maar gewoon.

En dat helpt al soms zoveel als iemand even zegt, toch die lompe vraag stelt,

maar dat je merkt dat iemand zich er toch wel bewust van is.

En dat is dan voor, zeg maar, niet het persoonlijk communicatieplan dan of juist wel weer?

Nee, nee, nee, dit is echt eigenlijk voor de andere kant, voor mensen die in een directe omgeving te maken hebben,

mensen met een aandoening of met een hoop bagage zelfs die handvatten willen hebben voor de omgang en communicatie.

En in die training beantwoorden vervragen als van hoe noem je het nou, is het nou een aandoening en stigma,

is het een handicap, een beperking,

maar ook hoe weet ik nou wat iemand heeft? Nou,

daar zit vooral dit vraag in. Moet je dat dus weten? Wanneer heeft iemand het nou verwerkt?

En of dat nu over een overlijde gaat, of dat dat over het missen van die hand is na

dat bedrijfsongeval, dat maakt dan even niet uit. Maar wel, wat is de impact ervan? En verwerken is

niet mijn woord. Je moet het gaan verweven in je leven. Het komt altijd weer terug. Dat zit

daarin, hoe steun je iemand? Wat zeg je nou wel of niet als iemand? Je vertelt dat hij net iets

heftigst heeft meegemaakt of wanneer die misbruikt is bijvoorbeeld. Wat zeg je dan? Dus het gaat ook veel

breder. Wat doe je als je kind op straat roept? Kijk je die meneer heeft maar één bij één. Vaak

alleen ik heb geprobeerd om hierin hele praktische handvatten te geven waarmee je eigenlijk nooit

de plan kan mislaan. Dat voorbeeld van wat je net zei vind ik heel treffend van hey kijk man,

er is een man met een bein. Ik zou door de grond zakken heel hard willen wegrennen als vader denk

ik. Maar zeg je dan, ga maar vragen, wat vraag je dan? Ergens in mijn hoofd kerst er dan iets of

zo. Ja, het belangrijkste is,

laat, zorg dat het er mag zijn.

Op het moment dat jij gaat zeggen, shhh, hou je mond, dan ontken je dus dat die persoon er

mag zijn en dat die beperking er mag zijn.

Een kind is spontaan, die ziet iets nieuws.

Dan mag je dan aangeven, want er is in mijn beleving een grijsgebied tussen het er niet

laten zijn door te zeggen, shhh, houd je mond, kom hier en te zeggen, ja, dat klopt, die meneer

die heeft één been te benoemen of misschien een beetje in mijn hoofd voor het weet maakt

je dan weer bijzonder of zo?

In mijn gevoel zou het daar ergens tussen in lijkt mij verdond ingewikkeld om daar meer

om te gaan.

Wat zou jij doen, is er een vuistregel of is er iets waarvan jij denkt, nou, de wereld zou

stuk beter zijn als mensen dit gewoon gaan doen, of weet je?

Ja, op het moment dat we inclusiever zijn, dat scholen inclusiever worden, dat we mensen

niet in hokjes plaatsen of in aparte onderdelen, voor sommige mensen zal dat echt fijnder zijn

omdat ze daar meer zichzelf kunnen zijn en misschien die ondersteuning nodig hebben

die er extra wordt geboden, dus helemaal weg is misschien een groot iets, maar veel

meer die integratie op zoeken dat we gewoon met elkaar dingen kunnen doen waardoor we

van jongs af aan al ziet dat er mensen zijn die allemaal net even anders in elkaar zitten

en dat het niet uitmaakt of je een

been mist, je brein wat anders werkt, je niet zo goed

tegen druk te kan of dat jouw rekenvaardigheid niet goed is of dat je minder kan zien of

minder kan horen, maar dat je uiteindelijk allemaal dezelfde dingen kunt doen, maar misschien

net even op een andere manier.

En wanneer je dat van jongs af aan meekrijgt, dan wordt het later ook normaal en sta je

niet meer van alles te kijken en zeg je hoogstens tegen iemand, oh nou ik zie dat jij een been

mist, help me even, moet ik daar rekening mee houden, heb je iets van me nodig of niet?

Maar zeg je dan eigenlijk ook tegen iedereen die op maar even bij die persoon te houden

of die een been mist zegt, ben je zichtbaarder?

Ja, verstop jij je?

Nee, doe me best in elk geval dat niet te doen.

Waarom zou deze persoon zich wel moeten verstoppen?

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die ergens last van hebben of iets hebben waardoor

ze het gevoel hebben er niet te zijn in de maatschappij en daar zich ook naar gedragen.

Ja en maar dat is de uitdaging die we op dit moment hebben.

Omdat we nu vanuit een periode komen waarin we in gescheidene werelden leefden en we vooral

vanuit het medische model komen waarin het alleen maar gaat om als je niet compleet bent of net even

anders bent dan moeten we je beter maken zodat je weer alles moet gaan om het zo groot mogelijk

normaal zijn.

Ja, ik kan net zeggen, we maken iedereen normaal.

Ja, terwijl we nu steeds meer naar het

omgeving toe aan het gaan zijn waarbij we denken van iedereen mag er zijn zoals hij is en natuurlijk

als jij iets hebt wat beter kan worden of beter kan functioneren laat ik het zo zeggen dan is

het fijn dat niet dat we daar niet meer mee bezig moeten zijn absoluut alleen we hoeven het niet

te verstoppen het moet er gewoon kunnen zijn en iedereen die iets heeft is gewoon nog steeds

mens en heeft het dus zelf behoefte als iedereen meedoen leuke dingen doen gewaardeerd worden zou

nu graag terug willen pakken naar het begin waarop ik zei dat jij hier goed over heeft

nagedacht wat ik mooi vind is dat je het vanaf twee kanten benadert waardoor ik het gevoel

heb dat je twee de die twee groepen zeg maar van beide kanten dichter bij elkaar brengt en ik

denk ook dat dat de sleutel is dat het niet de oplossing ligt niet bij één groep of één persoon

en klopt het is heel mooi dat je dat van twee kanten afvliegt dank je maar het het helpt mij ook echt

verder in het werken met beide groepen om het dan zomaar even toch te zeggen een groep is niet het juiste

woord maar het voelt even niet ik snap ik snap even ik ben ja want de grap is dat als we dat dan

even aanhouden op het moment dat ik die ervaringse workshop scheef

kan het voor iemand

die gebruik maakt van een rolstoel vanwege een speeraandoening, net zo verrassend zijn

om te ervaren hoe het is om minder te kunnen horen dan als voor iemand die minder kan

horen om opeens niet mobiel te zijn. Die groepen scheiden zich niet van elkaar

eigenlijk, maar de informatie die ik uit beide workshops en trainingen haal, die gebruik ik

altijd weer over en weer en ook de opmerkingen die ik in beide krijg. Ik had pas toevalig nog

een nabespreking met een opdrachtgever vanuit de simulatieworkshops die ik geef, maar ook de

daarbij zat ook een training aansluitend over arbeidsmarkt communicatie hoe trek je nou

juist meer mensen met een arbeidsbeperking aan. En wat ik heel mooi daar vond was dat deze man

ook tegen me zei, ja, ik kan gewoon de vragen en de twijfels die ik heb, ik heb gewoon het gevoel

dat we die bij jou kwijt kunnen, daar veroordeel je ons niet over. En dat vond ik echt een

heel groot compliment en dat is ook wat ik graag wil doen. Ik wil ook echt wel zeggen van,

nou ja, ik vind dat wel echt een heel bijzondere manier van hoe jullie daar naar kijken. Maar ik probeer

juist ook het ontwetende, of onwetende, sorry, wat mensen hebben. Dat is er en dat moet er dan

ook mogen zijn. En dan kunnen we alleen maar zorgen dat mensen juist wetender worden.

Mooi. Mooi voorwoord. Nog één heel even terug naar die meneer met één been. Wat is

jouw oplossing? Hoe heb jij dit opgelost?

Geef aan je kind aan, vertel wat jij ook ziet. Ja, die meneer mist een been.

Afhankelijk van hoe die meneer zich voortbeweegt, vertel wat hij gebruikt om gewoon nog te kunnen

bewegen. Kijk, hij heeft twee krukken en daarmee komt hij vooruit. Maak het niet meer of minder

dan het is. Dit is wat je ziet en dat speelt er op het moment. Maakt het misschien net even wat

makkelijker als ik met mijn geleide hond loop en iemand dan kijk wat heeft die hond dan om zo'n

lijf heen zitten want dan is het soms ook als ik dan een moeder uit wil zeggen nou dat die hond

helpt die mevrouw. Die kan ze dan vasthouden. Het hoeft niet perfect te zijn. Maar als ik dan

hoor zeggen kijk daardoor kunnen ze samen op pad en gaan ze weg, dan benader je het op een positieve

manier in plaats van ja nee dat is heel erg want die meneer een vrouw kan niet zien. Nee, ik kan

gewoon mijn dingen doen, ik doe dat alleen anders die hond die helpt me daarbij. Nou, dat vindt

de positieve manier van benaderen. Laat het er gewoon zijn en iemand pakt de dingen op een andere

manier op en als je nou wat ouder kind hebt wat dan nieuwsgierig gaat zijn van hey maar hoe kun je

dat oh ja maar hoe kun je dan lopen hoe kun je dan dit doen. Er komen soms de raarste vragen in

ze op. Ja dan is het de vraag in welke situatie ben je ben je in de gelegenheid om iemand te zeggen

nou ik heb hier een heel nieuwsgierig kind zou die wat mogen vragen komt dat uit of

of is dat iets wat je vervelend vindt. Juist die open vraag stellen dat geeft

iemand en iemand ook echte ruimte geven om nee te mogen zeggen als die als iemand zegt nee het

komt me nu niet uit of nee daar wil ik het niet over hebben. Laat die keuze bij iemand wordt

daar niet boos om

En ga thuis met je kind

op YouTube zitten zoeken naar filmpjes waar mensen ook vaak laten zien hoe ze dingen

oplossen en aanpakken. Dat is natuurlijk wel het fijne van deze tijd ja. Ja en laat

daarmee zien wat er wel kan, maar dat je dus niet alleen mensen hebt maar met maar

1B, maar ook mensen die maar 1 arm hebben of helemaal geen arm hebben. Ik heb thuis

met mijn kinder ook wel eens filmpjes zitten kijken van een mevrouw die liet zien

hoe ze met haar voeten een boterham met pindakaas ging smeren. Dat vonden ze

fantastisch en gingen ze daarnaar oefenen. Ja ik vind dat niet erg. Laat ze

daar maar op deze manier mee bezig zijn en zie je van dat is best ingewikkeld maar het kan wel.

En vooral als je dat veel oefent dan wordt dat normaal voor je. En dat is dus

eigenlijk best wel stoer dat iemand dat kan. En als het een kind is, laat die kinderen

naar elkaar toe gaan, vraag maar of die met je komt spelen. En vraag maar hoe jullie kunnen spelen.

En dat is niet zielig. Maak het vooral alsjeblieft niet zielig.

Heb jij nog vragen aan mij? Wil je nog weten wat er in die doos zit?

Eigenlijk wel. Deze ga ik je eerst geven. Dit is eigenlijk wat er in

al die dozen zit maar dan in 500 stuk's. Oh hier heb jij wel eens over verteld denk ik.

Is dit wat ik denk dat het is? Ik vermoed het. Is dit de broodrommel?

Dat is de broodrommel ja. De broodrommel waarom ik bekend sta.

Alleen dat is een lege variant en ik heb hier een volle variant voor je.

Dank je. Die mag je meenemen. Die andere mag je hier achterlaten.

Ik ga hem openmaken en er zit in een kaartje.

Dat is een verwijzing naar de website. Er staat een foto op van de workshop waarin

we in de keuken aan het

werk zijn en waar je mensen allemaal met interessante materialen om hun heen ziet. Ik heb lunch,

ik heb krikkers, ik heb een kuipje van het een of ander, een stroop, oké, ik heb,

we komen nu bij de leuke dingen denk ik, een elastiek met iets eraan. Ja, dan is een

klemmetje, ben jij links of rechtshandig? Ik ben rechtshandig. Dan moet je in principe basis dat elastiek

om je rechter pols noem en dan kun je dat klemmetje, kun je ergens aan de zijkant van je broek of zo

binden zodat je die honden in ieder geval niet kan gebruiken. Dus je mag hem ook gewoon niet

gebruiken, maar dat is het idee daarachter. Ik vraag me af hoe ik dan naar huis kom als ik

dat ga doen. En met een stok en de ding erom. En dan mag je die toestjes meer, maar dat mag je

ook thuis proberen hoor, maar dat is in ieder geval het idee daarachter. We hebben deze dus in

drie varianten, je kan er ook oordopjes in tegenkomen of een kartonnen brilletje met

twee hele kleine gaatjes erin. Toch jammer dat je bent die niet gegeven. Ik dacht,

laat ik het toch wat uitdaging maken voor je. Deze mini-ervaring, zoals wij middels noemen,

heb ik eigenlijk ontwikkeld op het moment dat ik een challenge voor mijn neus had waarbij de vraag

was hoe gaan we zorgen dat we mensen met een beperking aan het werk krijgen of kunnen houden?

Lang verhaal kort heb ik toen gezegd dat moeten we niet gaan richten op mensen die een beperking

hebben om daar van alles weer bij te veranderen, maar laten we nu eens iets ontwikkelen. Juist

voor de werkgevers, waardoor we de mindset kunnen veranderen en hoe kunnen we dat doen?

Dat kunnen we doen door de simulaties. Wat gebeurt er als je minder kan zien en je werkt in

team en niemand betrekt jou.

Niemand geeft jou bepaalde taken.

Dan kom je niet mee omdat je geen overzicht hebt wat er gebeurt. Bijvoorbeeld. Dat gebeurt

wel in de simulatie en de eerste simulatie die ik daarvoor heb bedacht is dat we de

keuken ingaan met een hele groep directoren bijvoorbeeld of managers en die gaan met elkaar

koken met allerlei attributen, beperkingen. Daar kunnen we nog wel een hele bevaltkast over

maken. Gevaarlijk. Dat is een goed punt. Daar hebben we heel erg goed naar gekeken want ik

wil natuurlijk dat iedereen heel hard naar huis gaat. Wij koken zonder heetwater, zonder

elektrische apparaten. En als we wel nodig zijn, we hebben bijvoorbeeld wel eens een kiesje gemaakt die

breidt iedereen voor en onze chef zorgt dat hij in de overgaat. Verstandig. We hebben altijd iemand

erbij en dat maakt het ook wel weer leuk. We werken nu met één chef samen en zij heeft heel veel

ervaring in verzorgings- tehuizen. Ziet heel erg hoe de begegening daar is en kan dat soms echt

even meenemen in hoe ze naar de deelnemers kijken en dat wij zelfs nu tegen de deelnemers

zeggen oké, er zit hier af en toe. Onze chef is ook een halve trainingsactuur. Onthoud dat even.

Want de eerste keer dat dit gebeurde, zaten mensen elkaar echt aan te kijken van dat mens.

Dat kan niet hoor, wat ze doet. En eigenlijk deze dingen die dus in de praktijk echt gebeuren,

zeggen tegen iemand die met, nee, toevallig even die brillen opstaat. Jij wil gaan snijden met

een mens. Nee, doe jij dat dan maar niet hoor. Dat is gevaarlijk, geef, pak dit bij een mens maar,

dat is niet zo scherp.

Dat zijn dingen die in de praktijk ook gebeuren.

Ja, ik herken ze en ik nog een.

Dat gevoel wat daarbij komt kijken, dat willen we vooral mensen meegeven.

En door te gaan koken, dat is iets wat iedereen eigenlijk wel kan,

vooral zonder dat je in de pannen en ingewikkelde dingen gaat doen.

Kun je dus ook ervaren dat als je er wat langer mee bezig bent,

dat het wat makkelijker gaat en dat je dat best ook kan doen

als je minder kan zien, mits je betrokken wordt bij het hele systeem.

En iemand je je recept even voorleest.

Nee, al van die kleine dingetjes,

dat vinden wij belangrijk om te laten ervaren en niet te resten.

En dit was, ik heb meegedaan aan een wedstrijd

om een startbedrag te winnen.

Die heb ik uiteindelijk ook gewonnen, maar dit,

ik had toen een broodrommel bedacht waar je eigenlijk zo'n mini ervaring zat

om te laten zien van hier gaan we ongeveer mee aan de slag

en die is er in geblijven, want hier vindt iedereen zo leuk.

Ja, ik ben ook echt heel blij dat ik hem heb.

Ik vind het wel weer stoer.

En een soort van typisch jou.

Dus als je bij de eerste vraag over stel je voor,

je bent op een netwerk per inkomst, hoe stel je jezelf voor?

Hoi, heb je nog een vraag aan mij?

Fantastisch goed onderuit.

En nog even je andere bedrijf pitchen.

Ja, dat was eigenlijk niet zo bewisseld, maar...

Ik vind het wel heel leuk.

Wil je ook sterker in gesprek,

of wil je meer weten over het persoonlijk communicatieplan

of het gezinscommunicatieplan,

ga dan naar ferriebezoekt.nl slash martine.

Hier vind je de links naar haar website en haar social media kanalen.

Ik hoop dat je hebt genoten van deze aflevering.

Wil je ook gaan podcasten met sfeer en authenticiteit op de eerste plaats?

Laten we dan een keertje kennis maken. Kijk voor de mogelijkheden op ferri.fm en plent

gelijk een kennismaking met meen. Bezoek van ferri is een podcast van mijn

bedrijf ferri.fm. Audiograaf met een oor voor detail. Er komen nieuwe afleveringen al

kan ik je niet precies vertellen wanneer die gaan komen. Wil je die niet missen?

Abonneer dan via je favoriete podcast op of volg me via mijn website ferri.fm.

Tot het volgende. Bezoek van ferri.