S1E24 Onze ervaring op Oerol: We hebben ons zo welkom gevoeld!

Willem Sjoerd: Zij heeft eigenlijk genoeg van de naam Jan. Er zijn te veel Jannen.

Willem Sjoerd: En ze vindt ook dat het tijdperk van de Jannen voorbij is.

Willem Sjoerd: En zeker op een eiland lijken er gewoon bovengemiddeld meer Jannen te zijn.

Willem Sjoerd: Maar ze wil die Jannen nog één keer in het zonnetje zetten...

Willem Sjoerd: en daarna er niet meer over hebben.

MUZIEK FUNKY GROOVE MET BLAZERS

Marjolein: De podcast die jouw wereld opent voor eindeloos plezier. Dit is Leefje Uit.

Marjolein: Leefje Uit! Light, camera, action.

Marjolein: Welkom op de Schelling bij de laatste aflevering van het Oerol Festival.

Marjolein: Ferry en ik spraken met Willem Sjoerd van Vliet, de hoofdredacteur van de dagkrant en op Oerol onze baas.

Ferry: Ja, dat heeft misschien even wat uitleg nodig, want wij waren van leefje uit

Ferry: als gastredacteuren aangesloten bij deze dagkrant.

Ferry: Wat die dagkrant precies is, dat legt Willem Sjoerd zo meteen zelf uit.

Ferry: Maar wij hebben op dit punt ook veel toegankelijkheid ervaren,

Ferry: open deuren vooral. En we hebben ons enorm welkom gevoeld.

Ferry: En dat vraagt om een eigen aflevering.

Ferry: Fijn dat we bij jullie mochten wonen de afgelopen...

Ferry: Nou, nu is het nog drie dagen, maar er komen er nog twee bij.

Willem Sjoerd: Ja, nee, fijn om jullie te hebben. Het is heel gezellig, maar ook heel leerzaam.

Ferry: Want wij zijn de afgelopen dagen gastredacteur voor de Dagkrant.

Ferry: Wij maken natuurlijk onze eigen podcast.

Ferry: En jij hebt een stuk geschreven voor de Dagkrant van vandaag. Het is zaterdag.

Ferry: misschien dat je dat zou willen voorlezen en het thema ook misschien eens over

Ferry: het thema willen vertellen en het dan zou willen voorlezen

Willem Sjoerd: Ja dus eerst iets over de dagkant zelf elke

Willem Sjoerd: dag en dat zijn dan tien festival dagen maken wij een krantje en dat heeft zijn

Willem Sjoerd: oorsprong van toen het ook nog van papier was en dat kon je dan

Willem Sjoerd: oppikken ergens op allerlei plekken op terschelling en dan kan je dat lekker

Willem Sjoerd: lezen terwijl je voor je voorstelling wacht.

Willem Sjoerd: En sinds een paar jaar is het digitaal. En dat heeft als voordeel dat we ook

Willem Sjoerd: allerlei andere dingen kunnen doen.

Willem Sjoerd: Dus ook podcasts en video's.

Willem Sjoerd: Allerlei dingen eigenlijk. En ik schrijf als hoofdredacteur bij elk nummer,

Willem Sjoerd: elke editie, schrijf ik een korte inleiding.

Willem Sjoerd: en toen ik voor het ja het nummer heet dan heet nu Open Deur toen ik daarover

Willem Sjoerd: nadacht toen moest ik denken aan het moment dat we elkaar voor het eerst ontmoet hadden

Willem Sjoerd: Want Feriene, ik heb eerst best wel uitgebreid gebeld en met elkaar appjes gestuurd.

Willem Sjoerd: Maar toen zagen we elkaar ook echt. En toen zaten wij net in een deadline.

Willem Sjoerd: En was het een drukke huis.

Willem Sjoerd: Maar ik vond het gewoon heel bijzonder hoe jullie met deze ruimte omgaan.

Willem Sjoerd: En hoe Marjolein, ik heb haar onze krakende koelkastdeur laten zien.

Ferry: Dat is grappig, want mij viel dat dus eigenlijk net pas opveelt hij zo enorm veel lawaai maakt.

Willem Sjoerd: Ja, en al die dingen. En toen was ik nog met Ferry aan het praten verder.

Willem Sjoerd: En dat alles heb ik in een tekstje gegoten. En ik kan het even aan jullie voorlezen.

Willem Sjoerd: En dan misschien is het leuk om daar even over te hebben.

Marjolein: Heel leuk.

Willem Sjoerd: Donderdagmiddag zwaaide de

Willem Sjoerd: deur van het redactiehuis open. Twee nieuwe redactieleden stapten binnen.

Willem Sjoerd: Podcastmaker Ferry en podcasthost Marjolein. Nou, dat zijn jullie hè.

Willem Sjoerd: Ze zijn beide blind en maken een podcast Leefje Uit, waarin de toegankelijkheid

Willem Sjoerd: van het festival centraal staat.

Willem Sjoerd: Terwijl Ferry zich installeert met al zijn podcastspullen, laat ik Marjolein de keuken zien.

Willem Sjoerd: Of ja, ik probeer de keuken en haar duidelijk te maken. Ik probeer me te verplaatsen

Willem Sjoerd: in de belevingswereld van iemand die niets kan zien.

Willem Sjoerd: En met mijn hand op haar onderarm gaan we de onderdelen van de keuken af.

Willem Sjoerd: Hier is het greepje van de koelkast. Hier is de kraan en de wasbak.

Willem Sjoerd: Hier zetten we de vieze koffiekopjes neer om die vervolgens niet meer aan te raken.

Willem Sjoerd: Voor de komst van Ferry en Marjolein hebben we het redactiehuisje een beetje opgeschoond.

Willem Sjoerd: De vloer hebben we vrijgemaakt, zodat ze zo min mogelijk obstakels tegenkomen.

Willem Sjoerd: Op weg naar de slaapkamer ontdekte Ferry een drempel die me nooit is opgevallen.

Willem Sjoerd: Een rigeltje van zo'n drie centimeter.

Willem Sjoerd: Hij gaf het door aan Marjolein. Na de drempel zit nog een drempel.

Willem Sjoerd: Als we praten over de toegankelijkheid van Oerol, komt het woord drempel weer langs.

Willem Sjoerd: Ferry zegt zonder overdrijving dat er geen ander Nederlands festival zo toegankelijk is als Oerol.

Willem Sjoerd: Hij citeert coördinator toegankelijkheid Jacqueline Leenders,

Willem Sjoerd: die hij sprak voor de eerste aflevering van Leefje Uit.

Willem Sjoerd: Ze zegt in de podcast, als er drempels zijn, wordt er alles aangedaan om die

Willem Sjoerd: weg te nemen of om mensen eroverheen te helpen, zodat iedereen zich welkom kan voelen.

Willem Sjoerd: Dus bij deze, Ferry en Marjolein, een warm welkom bij de dagkrant en bij Oerol.

Willem Sjoerd: En sorry voor de vuile vaat.

Ferry: Ik heb net serieus bedacht dat het grappig zou zijn om deze podcast op te nemen...

Ferry: terwijl we aan het afwassen zijn, maar de vaatwasser staat op.

Willem Sjoerd: Ja, ik heb die net aangezet.

Ferry: Ik vind het wel mooi hoe het rondkomt. Want dat jij ons welkom heet,

Ferry: wij hebben ons ook enorm welkom gevoeld.

Ferry: Wij voelen ons nog steeds enorm welkom. Ja, absoluut.

Ferry: Wat ik bijzonder vind zijn de lengtes die jullie hebben gemaakt om het huis op te ruimen.

Ferry: Ik ben persoonlijk, maar ik namens mezelf spreker ook gewoon niks tegengekomen

Ferry: waar ik over kon struikelen. Nee, ik ook niet.

Marjolein: Ik ben, ja, ik ben, ik zeg maar wel een blinde stunt op af en toe.

Marjolein: Maar ook bij mij, ja, we moeten nog een paar dagen, dus laat ik nog geen uitbouwen.

Willem Sjoerd: Nee, maar tot nu toe gaat het goed.

Marjolein: Tot nu toe even goed afgeproken. Maar dat warm welkom, dat voelde ik gelijk.

Marjolein: Ik heb ook al even de vergelijking gemaakt van het voelt sowieso ook de hele

Marjolein: aankomst op de Schelling.

Marjolein: En ook hier als een warm bad of laten we spreken dan als een Noordzee waar de

Marjolein: zon flink op heeft geschenen.

Marjolein: Waddenzee, kom op Marjolein. Maar volgens mij heb je hier ook wel een stuk Noordzee.

Marjolein: Maar ik bedoelde dus de Waddenzee. Dat is toch een beetje de vermoeidheid die je toeslaat.

Marjolein: En ja, ik vond gewoon de ontvangst voldoende gewoon heel erg gelijk heel erg

Marjolein: thuis. En juist die vuile vaat heb ik thuis ook heel vaak.

Ferry: Ik beschrijfde me dat ik vanmorgen mijn yoghurtbeker ook niet had opgegaan.

Willem Sjoerd: Nee, dat heb ik voor jullie gedaan.

Ferry: Dank je wel.

Willem Sjoerd: Ik heb even gevoeld of er nog iets in zat. Ik dacht, oh ja, dit kan gewoon weg.

Ferry: Ja, precies. En hoe heb je het ervaren?

Ferry: Zijn er nog nieuwe inzichten, dingen veranderd na dat welkomstbericht?

Willem Sjoerd: Nou, ik vind het heel bijzonder hoe jullie eigenlijk redelijk makkelijk meegaan

Willem Sjoerd: in het hele festivalritme.

Willem Sjoerd: Want dat is het wel.

Willem Sjoerd: Je staat op, je gaat ontdekken wat er in het programma zit en je gaat op pad.

Willem Sjoerd: En jullie hebben twee geweldige mensen die jullie op een tandem over naartoe rijden.

Willem Sjoerd: En dat doen wij ook eigenlijk zo. Dus het is eigenlijk niet veel anders dan

Willem Sjoerd: hoe de dagkrant opereert. Je doet je verslag, je gaat terug.

Willem Sjoerd: Wat je beleefd hebt, ga je omzetten in een verhaal of in een fotoserie.

Willem Sjoerd: En dan is er een deadline.

Willem Sjoerd: En dan komt de krant ochtends uit en dan doe je alles weer opnieuw.

Willem Sjoerd: En ik heb het gevoel dat jullie eigenlijk redelijk makkelijk...

Willem Sjoerd: Want jullie komen donderdagavond hier.

Willem Sjoerd: Nou ja, vrijdag, zaterdag. Weet je, jullie doen gewoon mee. En dat is het geweldige dat het kan.

Ferry: Kijk, wij zijn natuurlijk wel met een andere productie bezig.

Ferry: Maar we vullen elkaar aan waar mogelijk.

Ferry: En we voeden elkaar met info en dat soort dingen.

Ferry: En ondanks dat het een soort van parallel getrokken heeft of zo...

Ferry: heb ik me wel onderdeel van het team gevoeld.

Marjolein: Ja, ik ook.

Willem Sjoerd: Ja, we hebben samen een redactievergadering meegemaakt.

Ferry: Voor ons de eerste, voor jullie de laatste.

Willem Sjoerd: Ja, dat is wel interessant. Want het toegankelijkheidsweekend is ook ons laatste weekend.

Willem Sjoerd: En omdat we er al elf dagen op zitten of zo, hangen we ook een klein beetje in de touwen.

Willem Sjoerd: Dus we vinden het ook wel mooi dat de laatste nummers nu gemaakt zijn.

Willem Sjoerd: Maar wel goed dat we nog één nummer samen hebben kunnen maken.

Willem Sjoerd: Dus ook fijn van onze kant.

Ferry: Wat heb je, zijn er dingen die jij ontdekt hebt met het maken van dit nummer

Ferry: over de toegankelijkheid bij Urol? Heb je nieuwe dingen ontdekt?

Willem Sjoerd: Ik vond het heel leuk om Eva Eikhout te spreken.

Willem Sjoerd: Zij is prestatrice en haar boek heet, geloof ik, Ik ben geen meisje zonder armen en benen.

Willem Sjoerd: En zij is een ontzettende enthousiaste vrouw die heel open over haar handicap praat.

Willem Sjoerd: En dat hoor ik eigenlijk ook bij jullie, hoe Oerol heel erg haar best doet.

Willem Sjoerd: om haar, nou ja, bijvoorbeeld dan kan ze een berichtje sturen naar de

Willem Sjoerd: Toegankelijkheidscoördinator. En dan van, ik wil naar dat optreden,

Willem Sjoerd: hoe ziet de plek eruit? Kan ik daar met mijn rolstoel komen?

Willem Sjoerd: En dan kunnen zij heel duidelijk zeggen van, nou ja, dit is perfect.

Willem Sjoerd: Want er liggen nog zoveel platen. En dan kan je een stukje zo.

Willem Sjoerd: En er is een rolstoelplek.

Willem Sjoerd: Dus zij was daar heel erg over te spreken. En ik, Het is een beetje een herhaling

Willem Sjoerd: van wat ik over de keuken laat zien met Marjolijn moment.

Willem Sjoerd: Ik leer dan wel een soort van, oh ja natuurlijk. Want als er een paardenroute

Willem Sjoerd: is, dan kan je daar gewoon met geen enkele rolstoel overheen.

Willem Sjoerd: Er zijn allerlei dingen waar wij mensen, hoe zeg ik het goed,

Willem Sjoerd: knipen, waar ik niet aan denk.

Willem Sjoerd: Dat inzicht gaf het mij.

Marjolein: Ik vind ook, als ik daarop mag aanhaken, Eva Eikhout echt helemaal geweldig.

Marjolein: Ik zie haar ook echt wel als een inspiratie. En ja, volgens mij haar boek,

Marjolein: ik weet het niet precies, maar volgens mij was het, ik ben inderdaad een of juist geen meisje met.

Ferry: Het was toch geen,

Marjolein: Dit mag er even uit, sorry hoor, ik ben geen meisje zonder armen en benen,

Marjolein: ik noem mijzelf wel eens het meisje zonder ogen, dus dat vind ik ook alweer zo'n connectie.

Willem Sjoerd: Ja, nee, dit is geen boek van een meisje zonder armen en benen.

Marjolein: O, dat was het, ja.

Ferry: Dat is een mooie tegenstelling.

Marjolein: Ja precies, daarom kom ik ook niet meer uit.

Ferry: Ja mooi.

Ferry: Er zijn ook foto's gemaakt. Er worden ook heel veel tekeningen gemaakt in de dagkrant.

Ferry: Ook een podcast, daar wil ik zo meteen nog even op komen. Volgens mij is Wilbert al naar huis.

Willem Sjoerd: Wilbert is nu bij een talkshow op de dining. Hij heeft een podcastserie.

Willem Sjoerd: Dat is een podcastcollega van jullie. Dus die is ook veel met geluid bezig.

Willem Sjoerd: Maar er zijn ook allerlei soorten

Willem Sjoerd: media. En sommige zijn makkelijker voor jullie te ervaren dan andere.

Willem Sjoerd: En omdat het digitaal is, kan je waarschijnlijk...

Willem Sjoerd: Nou, de teksten kan je denk ik wel ervaren. Ja, zeker.

Willem Sjoerd: Met een soort text-to-speech module of zo op je computer.

Marjolein: Ja, voice-over, ja, zoiets.

Willem Sjoerd: Maar ik weet bijvoorbeeld niet, afbeeldingen kan je een soort alt-tekst geven met een beschrijving.

Willem Sjoerd: En ik heb het gevoel dat we daar nog wel iets te winnen hebben.

Ferry: Dat durf ik je niet te zeggen, maar het feit dat je het weet zijn pluspunten. Dat is niet zeker.

Ferry: Want er waren ook series in de dagkrant en er worden ook dingen getekend en

Ferry: zo. Kan je dat daarin meenemen?

Ferry: Wij vinden het andersom natuurlijk ook leuk om in jullie wereld te kijken.

Willem Sjoerd: Het is eigenlijk een club van makers.

Willem Sjoerd: Van allerlei disciplines. Dus we hebben Lisa van der Rij. Zij is fotograaf.

Willem Sjoerd: Zij is fotografeerd voor landelijke kranten. En dan maakt ze portretfoto's vooral.

Willem Sjoerd: Dus foto's van mensen. Zij heeft jullie ook gefotografeerd.

Willem Sjoerd: En zij heeft bedacht, mijn reeks gaat over een...

Willem Sjoerd: Een idee dat op Oerol zijn allerlei verschillende soorten mensen.

Willem Sjoerd: Ze kennen elkaar niet, maar ze gaan wel heel erg vriendelijk en open en vrij met elkaar om.

Willem Sjoerd: Dat is denk ik wel, dit is een hele gemoedelijk en ook maar ook nieuwsgierig

Willem Sjoerd: houding hebben de meeste mensen.

Willem Sjoerd: Bijna allemaal of misschien wel allemaal. En haar idee is eigenlijk,

Willem Sjoerd: ik wil een ontmoeting creëren van twee vreemdelingen.

Willem Sjoerd: En ze moeten elkaar poseren met elkaar alsof ze elkaar heel lang kennen.

Willem Sjoerd: En dat is een hele mooie reeks geworden. Die begonnen op de boot naar Terschelling toe.

Willem Sjoerd: Dat Lisa een wat oudere vrouw met een lichtgroen pakje zag zitten.

Willem Sjoerd: Een beetje een nette vrouw. En ze vroegen haar, mag ik van jou een foto maken?

Willem Sjoerd: Maar dan wil ik wel graag jou met een vreemdeling op een foto hebben.

Willem Sjoerd: En die vrouw zei, ja dat mag, maar die moet hier wel schone kleren aan hebben.

Willem Sjoerd: en dus zij vond iemand en dat is een hele wat oudere vrouw, wat jongere man

Willem Sjoerd: en het lijkt net als het een moeder-zoon situatie is maar er klopt ook iets niet dus het is heel mooi

Ferry: Grappig sowieso de invalshoeken van de dagkrant heel vaak heel creatief dat

Ferry: is ons werk zeker misschien is het leuk om nog heel even over het Oerofestival het algemeen te hebben.

Marjolein: Ik wilde nog iets weten over de... Ik ben even de naam kwijt,

Marjolein: maar er waren een soort van berichtjes die je dan kon plaatsen.

Marjolein: Dat vind ik zo'n leuke naam.

Willem Sjoerd: Ja, de lokroepjes, dat is een fenomeen. Het is een beetje de interne Twitter van Oerol.

Ferry: Zo fijn dat je ook gewoon nog Twitter zegt.

Willem Sjoerd: Ik hou van het woord Twitter en ik blijf het altijd zeggen. En ik zit er niet

Willem Sjoerd: op. Maar goed, dat terzijde.

Marjolein: Sluit ik me erbij aan.

Willem Sjoerd: Nee, dit is een plek voor... Stel dat jullie waren tot laat aan het dansen gisteren.

Willem Sjoerd: En je hebt een bijzondere ervaring met iemand anders, maar daar heb je geen

Willem Sjoerd: contactgeefs van genoteerd.

Willem Sjoerd: Dan komen er allerlei berichtjes van, hey persoon die een cocktail in de hand

Willem Sjoerd: had met een mooie hoed ofzo.

Willem Sjoerd: Zullen we binnenkort weer eens iets drinken? En dan hopelijk,

Willem Sjoerd: misschien is er een soort flirt via die berichtjes.

Ferry: Maar hoe reageer je erop dan?

Willem Sjoerd: Hoe ik daarop reageer?

Ferry: Hoe reageer je erop? Stel je voor dat ik een lokroepje plaats.

Ferry: Omdat ik iemand heb ontmoet. Hoe reageert iemand daar dan op?

Willem Sjoerd: Er is een telefoonnummer. Een WhatsApp kan je sturen.

Willem Sjoerd: Of er is een formulier via de URL-website.

Willem Sjoerd: Dus er zijn meerdere richtingen. Je kan ook een sms sturen. Maar dan moeten

Willem Sjoerd: wij die dingen over typen. Daar hebben we geen zin in eigenlijk.

Willem Sjoerd: En het begin van het festival is er één A4'tje met lokroepjes.

Willem Sjoerd: En nu gaat tegen het einde, het is een beetje als de laatste dagen van kamp.

Willem Sjoerd: Dat je een week of langer met elkaar doorbrengt. En dan raakt iedereen heel emotioneel.

Willem Sjoerd: En nu komen er echt gewoon acht, negen, tien A4'tjes met alleen maar kleine

Willem Sjoerd: berichtjes naar elkaar.

Willem Sjoerd: en ook complimenten voor vrijwilligers of zeggen hoe geweldig een bepaald toneelstuk

Willem Sjoerd: of een voorstelling was er is vooral heel veel liefde en positieve

Willem Sjoerd: Positieve vibes worden gedeeld via de Lokroepjes.

Marjolein: En was er ook iets met Jan dan?

Willem Sjoerd: Er is ook iets met Jan, dat heb je goed onthouden. Er is een project van Fien Veldman.

Willem Sjoerd: En zij, de korte versie is, zij heeft eigenlijk genoeg van de naam Jan en alle

Willem Sjoerd: Janne. Er zijn te veel Janne.

Willem Sjoerd: En ze vindt ook dat het tijdperk van de Janne voorbij is.

Willem Sjoerd: En zeker op een eiland lijken er gewoon bovengemiddeld meer Janne te zijn.

Willem Sjoerd: Maar ze wil die Janne nog één keer in het zonnetje zetten en daarna niet meer

Willem Sjoerd: over hebben. Het liefst zou ze ook willen dat die Janne van naam veranderen.

Willem Sjoerd: Dus zij heeft, misschien in wel acht verschillende stukken in de krant,

Willem Sjoerd: heeft zij een Jan gevonden en die leert ze een beetje kennen.

Willem Sjoerd: En soms zijn, er is ook een baby Jan en die was een maand oud en die ging al naar Oerol.

Ferry: En dan nu al zoveel kritiek op je namen.

Willem Sjoerd: Ja, en er was ook de Jan die vroeger bij de 3J zat, die was er ook.

Willem Sjoerd: En die heeft ze ook geïnterviewd. Wat leuk.

Marjolein: En een Jannie toch, die hothead werd?

Willem Sjoerd: Er was een Jannie, en ook Janine en Jantine en alles wat er in de buurt van Jan komt, kwam langs.

Marjolein: Ja, wat mooi. Zometeen gaan we verder. Het is gewoon allemaal zo leuk.

Marjolein: Ik voel toch niet eens werken.

Ferry: Ze zit al twee dagen achter elkaar aan alcohol. Ja, dat heb ik nooit gedaan

Marjolein: In mijn leven.

Marjolein: Liefje uit.

Ferry: Over Oerol. Marjolein die heeft de grenzen verlegd hier. Waanzinnig. De grenzen verlegd.

Willem Sjoerd: So far so good toch?

Marjolein: Ja zeker. Ik heb mijn grenzen verlegd. En ik ben ook niet in het water of ergens

Marjolein: anders ingevallen. Dus het is nog geen maandag.

Willem Sjoerd: Nee.

Marjolein: Maar het bevalt wel goed. Maar ik moet zeggen het is ook een hele veilige setting.

Marjolein: Om dat in te kunnen doen. Zo voel ik dat ook echt.

Willem Sjoerd: Ja, nou, daar hebben wij met z'n allen aan meegeholpen. Zeker.

Marjolein: Zeker, dus dat is eigenlijk ook echt een bedankje naar jullie en ja, allemaal.

Willem Sjoerd: Ja, super. En ik denk dat Jacqueline ook heel belangrijk is hierin. Zeker.

Marjolein: Wat betekent Oerl voor jou?

Willem Sjoerd: Oerl betekent voor mij dat ik op de beste mogelijke manier mijn dagelijkse ritme

Willem Sjoerd: op het vaste land verstoor.

Willem Sjoerd: En dat er allerlei nieuwe verhalen, mensen, ideeën... die stromen in mijn hoofd

Willem Sjoerd: tijdens de periode dat ik hier ben.

Willem Sjoerd: En dat komt door die voorstellingen, maar ook de natuur op Oerol...

Willem Sjoerd: de toevallige ontmoetingen. En dan ga ik eigenlijk altijd met een soort rugzak

Willem Sjoerd: vol met fantastisch gevoel...

Willem Sjoerd: met goede ideeën, met inspiratie, ga ik eigenlijk weer van het eiland af.

Willem Sjoerd: en dat is nu voor het derde jaar zo en

Willem Sjoerd: Elk jaar is het eigenlijk nog beter. Dus ik heb dat gewoon nodig.

Ferry: Dus je bent er volgend jaar weer?

Willem Sjoerd: Die kans is heel groot, ja.

Ferry: Ook als hoofdredacteur?

Willem Sjoerd: Dat zou kunnen. Dat ligt aan de OEROL-organisatie. Want ik ben misschien wel

Willem Sjoerd: jullie baas, maar ik heb ook weer een baas.

Ferry: Ik kon gisteren wel op de dining de directeur tegen.

Willem Sjoerd: Oh, Mikey.

Ferry: Ja, daar liepen we langs. Even hoor je gezegd.

Willem Sjoerd: Daar komt morgen een interview van in de krant. Oh wat leuk.

Willem Sjoerd: Nee, ik kom er echt rijker vandaan. En het is echt een plek voor verbeelding.

Willem Sjoerd: Voor ja, verbinding.

Willem Sjoerd: Voor mooie toevalligheden die ontstaan. En ik denk dat jullie dat ook wel merken.

Willem Sjoerd: Dat het, ik weet niet, er is iets magisch aan dit eiland. Maar ook aan het festival.

Willem Sjoerd: Waardoor er bijzondere dingen ontstaan waar je niet op rekent.

Willem Sjoerd: en waar je heel goed van kan genieten.

Ferry: Het wordt af en toe een beetje gek. Ik vind het heel bijzonder,

Ferry: want aan de ene kant ben je op een eiland en ga je mee in het ritme van waar je bent, het eiland dus.

Ferry: En aan de andere kant komt de wal ook naar het eiland toe. En ik heb nu echt

Ferry: twee of drie keer al een moment gehaald. Of drie keer al.

Ferry: Aan de wal zou ik dit moment al dertig, veertig, vijftig keer gehaald hebben.

Ferry: Dat er dan iemand naar je toe komt en iets zegt van wat je aan het doen bent.

Ferry: En dat ik denk van, doe even rustig joh.

Ferry: Even kalm. En een recent voorbeeld was van net in de supermarkt.

Ferry: Dat er dan iemand even tussendoor wou... een heel gehaast een mandje in het

Ferry: rekje terug wou zetten... terwijl

Ferry: wij onze boodschappen op de band aan het laden waren. We dachten...

Ferry: Waarom die haast? Met op de schelling.

Ferry: Dat vind ik heel grappig. Hoe die twee werelden bij elkaar komen.

Ferry: Dan kan ik er alleen maar heel hard om lachen. Dat vind ik gewoon heel grappig.

Willem Sjoerd: En dan heb je het gevoel van. Dit is een beetje de wereld van het vaste land.

Ferry: Dit is de wereld van het vaste land. Op een eiland.

Willem Sjoerd: Het hoeft allemaal niet zo snel te gaan.

Marjolein: Waarschijnlijk is het ook iemand van het vaste land. Op een eiland.

Willem Sjoerd: Die misschien ook een boot moet halen. en snel weer...

Ferry: Ja, waarschijnlijk. Maar ik moest er gewoon heel hard al lachen.

Ferry: Ik dacht, oh ja, oké, deze mensen heb je hier ook.

Marjolein: Maar wel een stuk minder. Dus ik denk dat dat misschien ook...

Marjolein: dat het daarom opvalt, hè?

Ferry: Precies, een stuk minder. En het is vooral ook...

Ferry: de atentheid, de vriendelijkheid en het enthousiasme.

Ferry: Met de foxpop van Marjolein. Niemand heeft geweigerd. Iedereen heeft meegedaan.

Ferry: Dat vond ik ook al een signaal.

Marjolein: Ja, zeker. En echt gewoon de mooiste verhalen. Mensen enthousiast. En ja, echt heel leuk.

Marjolein: Ferry, wat betekent Oerof voor jou?

Ferry: Ja, heel veel vriendelijkheid. Ik vind het heel grappig hoe makkelijk mensen met elkaar omgaan.

Ferry: En ik zou dat wel meer willen in het leven, denk ik.

Ferry: Wij werden gisteren van de dining geschopt. Wat hij ging doen.

Willem Sjoerd: Ja, toen was het wel laat, geloof ik.

Ferry: Het was laat.

Marjolein: Geschopt op een vriendelijke manier, hè?

Ferry: Toen kwam de beveiliging naar ons toe. En die vroeg van...

Ferry: Zouden jullie zo weg willen gaan? Dat was heel aardig. Nee, ze vroeg,

Ferry: hoe lang hebben jullie het nodig?

Ferry: Dat was het. In plaats van, willen jullie weggaan? En toen zei ik,

Ferry: oh, een paar uur. Toen zei ze...

Ferry: Oh, maar dan ben je hier zo wel alleen, in plaats van te zeggen, nee, we gaan sluiten.

Willem Sjoerd: Oh, ja.

Ferry: Ze ontnam me eigenlijk meteen, en ik merkte echt dat ik er aan het uittesten

Ferry: was. Ze ontnam me meteen al mijn wapens.

Ferry: Ik denk, oh, maar ik kan hier gewoon niet vriendelijk tegen zijn.

Ferry: Het haalt zoveel positiviteit in je naar boven.

Ferry: Dat je, zelfs al word je, als laatste, want de poort ging echt achter ons dicht.

Ferry: Als laatste van de dining afgeveegd. Het gebeurt met zoveel rust en vriendelijkheid.

Ferry: En ja, dat vind ik gewoon prachtig. Vind ik leuk.

Willem Sjoerd: Ja, en ik geloof dat er hier nu ook niet werkelijk beveiliging is.

Willem Sjoerd: Maar dat zijn allemaal vrijwilligers. Die gewoon heel veel liefde hebben voor

Willem Sjoerd: deze plek. En dat is iets anders dan een beveiliger.

Ferry: Dan vind ik het antwoord misschien nog mooier. Omdat het antwoord...

Ferry: Het was zo'n goed antwoord.

Ferry: Het was het allerbeste antwoord wat ze had kunnen geven.

Ferry: niet dat ik wou escaleren of zou je normaal niet ik dacht gewoon even kijken

Ferry: wat er gebeurt en het was gewoon ik vond het echt leuk

Ferry: we zijn ook gewoon gezellig weggegaan dus de manier van omgang dat fijne gevoel

Ferry: dat is oero wel voor mij denk ik dat

Marjolein: Herken ik wel en je zegt daar bleef ik even bij hangen daar kan ik niet vriendelijk

Marjolein: tegen zijn. Je bedoelt gewoon.

Ferry: Zelfs al zou ik een hele slechte dronk hebben en denken ik ga hele nare.

Ferry: Dat zou gewoon niet kunnen. Het antwoord was zo vriendelijk wat ik terug kreeg.

Ferry: Het kan gewoon niet. Het kan gewoon niet. Het haalt meteen alle agressie. Het is gewoon niet.

Marjolein: Sowieso dat, maar volgens mij heb je dat ook niet. Maar goed, dat is een ander ding.

Ferry: En voor jou, wat betekent Oral voor jou?

Marjolein: Ja, ik zat er nog echt even over na te denken. Want ik vind het nog best een beetje...

Marjolein: echt een beetje naar woorden zoeken of zo. Omdat ik eigenlijk gewoon er alles

Marjolein: maar over me heen heb laten komen.

Marjolein: En sowieso kunst en cultuur, daar heb ik echt heel veel mee.

Marjolein: Dat vind ik echt helemaal geweldig. En dat we hier leefje uit mogen opnemen.

Marjolein: En ja, dan komen eigenlijk wel twee passies of liefdes. Zo voldoem je dat bij

Marjolein: elkaar. Dus dat is gewoon heel erg mooi.

Marjolein: Maar ook dat we hier dan aankomen. Nou, eigenlijk begon het al op de boot.

Marjolein: Dat ik al tegen jou zei van.

Marjolein: Oh, ik word helemaal een soort van zen of zo. Dat is echt heel bijzonder.

Marjolein: Het is dus mijn eerste keer te Schelling. En dat is ook de eerste keer Oerol.

Marjolein: En wat ik heel erg merk is. Ik vond het van tevoren best wel spannend.

Marjolein: Van hoe gaat alles. en het gaat eigenlijk allemaal zo

Marjolein: vanzelf en dat komt ook gewoon nou

Marjolein: ja sowieso natuurlijk met onze huisgenoten roomies

Marjolein: hier hoe we worden ontvangen en en ook gewoon hoe fijn het

Marjolein: hier is maar ook op het eiland zelf ik heb echt het idee van

Marjolein: ze allemaal gewoon dan klink ik een beetje als een hippie maar iedereen houdt

Marjolein: van elkaar en het is gewoon echt een groot feest nou ja wat je ook zegt met

Marjolein: gisteren die vrijwilliger beveiliger ja hoederen naam aan te geven het is zo

Marjolein: leuk en ik Ik merk gewoon dat ik daardoor ook gewoon mezelf zo welkom voel.

Marjolein: En ook daardoor ook inderdaad dingen durf te doen die ik normaal gesproken spannend

Marjolein: vind. Maar ik durf te doen.

Marjolein: Ja, dus dat vind ik echt heel erg mooi.

Willem Sjoerd: Het geeft je vertrouwen.

Marjolein: Nou, dat is wel het goede woord. Vertrouwen en zekerheid. En ik word gewoon

Marjolein: helemaal gelukkig van alles eigenlijk. Van de voorstellingen, van het lekkere.

Marjolein: Ja, gewoon lekker op het terrasje, drankje enzo en de muziek en alles.

Marjolein: Het is gewoon allemaal zo leuk. Ik voel toch met ons werken.

Ferry: Ze zit al twee dagen achter elkaar aan alcohol. Ja, dat vind ik nog nooit te gaan

Marjolein: In mijn leven.

Willem Sjoerd: Ja, ik begreep dat een van de Dagrand redactieleven, die moest jou ook even

Willem Sjoerd: helpen om gisteravond naar bed te kunnen komen.

Willem Sjoerd: Maar dat is misschien voor een andere keer.

Marjolein: Nou, dat is heel erg leuk als mijn familie thuis is gehoord.

Marjolein: die denkt echt wat is er met haar gebeurten.

Willem Sjoerd: Ik geloof dat Lisa jou goed geholpen heeft.

Marjolein: Ik ben door inderdaad heel heel goed geholpen en ik moet wel zeggen van,

Marjolein: maar dat is weet je, het voelt hier ook gewoon veilig en vertrouwd en ik voel

Marjolein: me echt een beetje alsof ik, het

Marjolein: voelt eigenlijk een beetje als de studententijd die ik nooit heb gehad.

Willem Sjoerd: Ja.

Marjolein: Dat is het eigenlijk meer.

Willem Sjoerd: In een woongroep die, ja.

Ferry: En zonder het huiswerk.

Marjolein: En zonder het huiswerk, dat is heel lekker, zonder het huiswerk en ook wel met

Marjolein: vuile vaat, want dat heb je denk ik in het studentenhuis ook,

Marjolein: maar wel gewoon op een, toch valt het dan ook,

Marjolein: als je het vergelijkt met het studentenhuis sowieso hier super netjes en super veilig.

Ferry: Ja.

Marjolein: Dus ja.

Willem Sjoerd: Nou, wat een compliment allemaal.

Ferry: Nou, dat. Wat je schreef, ik vind het een mooie loop.

Ferry: In jouw redactiestuk over dat het huis was opgeruimd. We hebben het gemaakt

Ferry: En we zijn er blij mee. En we waarderen het helemaal.

Marjolein: Dankjewel.

Ferry: Dat geldt niet alleen voor jou, maar voor iedereen die er op de dagkrant samen met ons heeft gewerkt.

Willem Sjoerd: Super.

Ferry: Onze laatste vraag?

Marjolein: Ja, heb jij het kunnen leven op een rol?

Willem Sjoerd: Ik heb me gisteren uitgeleefd. Want ik was echt vanaf het begin elke dag van

Willem Sjoerd: 9 uur avonds tot vaak 10 uur.

Willem Sjoerd: Ongeveer 12 uur achter elkaar was ik aan het werk. En dan ben ik zo aan het

Willem Sjoerd: werken dat ik daarna niet te veel in mijn hoofd wil hebben.

Willem Sjoerd: En ik weet ook, het is een beetje een marathon. dus zo'n

Willem Sjoerd: lang festival je hebt van die muziekfestivals dan

Willem Sjoerd: begint op vrijdag en eindigt op zondag en dat dat red

Willem Sjoerd: je wel of zo als je een paar dagen wat wat langer doorgaat maar hier moet je

Willem Sjoerd: toch een beetje doseren en een beetje opletten en gister was het klaar dus toen

Willem Sjoerd: was er een deadline dat was de allerlaatste deadline iedereen heeft een heel

Willem Sjoerd: mooi tekst ingeleverd mooie tekening gemaakt

Willem Sjoerd: En toen zijn we net als jullie naar de dining gegaan.

Willem Sjoerd: En gek genoeg kwamen we elkaar niet tegen.

Willem Sjoerd: Maar ik...

Marjolein: We hebben jullie ook niet gezien.

Willem Sjoerd: Nee, dat zou je je denken.

Ferry: Zo was het best gedaan. Zo jammer. Het niveau is zo hoog. Was zo hoog.

Willem Sjoerd: Thanks, Marjolein.

Willem Sjoerd: Nee, maar... Dus gisteren heb ik me uitgeleefd. En vanavond heb ik ook weer

Willem Sjoerd: een vrije avond. Ga ik me ook weer uitleven.

Willem Sjoerd: We gaan naar een vage plek. met synthesizers, ergens in de duinen. Oh, wauw.

Willem Sjoerd: Modulaire synthesizers, daar heb

Willem Sjoerd: ik er zin in. En morgen kan ik ook weer uitslapen. Daar heb ik ook zin in.

Willem Sjoerd: Dus ik, ja, nee, het is... Het is perfect, ja.

Marjolein: Wat opzet het.

Ferry: Hebben jullie de kaarten voor of zo?

Willem Sjoerd: We hebben een adresje. Ik weet niet, het staat niet op de officiële...

Ferry: Hoe laat en waar? Je kan rusten.

Willem Sjoerd: Zeven uur, hoor ik net in mijn linker oor. En ik ga het je zo doorgeven.

Ferry: Dat wordt wel krap voor ons, want hij gaat pas om zes uur eten.

Willem Sjoerd: Ja, nou misschien lukt het.

Ferry: Wie weet. Als het een beetje in de buurt is.

Willem Sjoerd: Maar dat is ook het festival, hè? Dat is keuzes maken.

Ferry: Ja, precies.

Marjolein: Dan moet ik even met Ferry. Ja, Ferry wint bijna altijd voor mij met vechten. Maar goed.

Marjolein: Maar wij eten. Maar hij moet ook niet omvallen. Dat is ook een gesloordig. Maar dankjewel.

Marjolein: En nog een laatste mooie oereldag. Of hoe zullen we het noemen?

Willem Sjoerd: Het laatste oereldag. Ik ben blij dat ik te gast mocht zijn bij jullie in de podcast.

Ferry: Dat is wederzijds. Dat wij zijn blij dat we te gast mochten zijn hier.

Marjolein: Ja, absoluut.

Ferry: Zullen we nu ophouden met elkaar?

Marjolein: Laten we dan.

Music