S1E10 Walibi

VOICE-OVER: Dit is Leef je uit!

MARJOLEIN: De podcast die jouw wereld opent voor eindeloos plezier.

VOICE-OVER: Met Marjolein van den Broek.

APPLAUS

(MET ACHTERGRONDMUZIEK) In deze podcast verkent Marjolein

films, series, theatervoorstellingen, musicals, musea

en nog veel meer vrijetijdsactiviteiten,

die door middel van een kleine aanpassing jouw leven verrijken,

ongeacht je beperking of wie je bent.

Attentie, stilte voor de opname. STILTE

Actie!

MARJOLEIN: Welkom bij Leef je uit.

Vandaag zijn we bij Tamara, die in een rolstoel naar Walibi is geweest.

Op de website hebben ze duidelijk aangegeven wat wel en niet kan

als je een beperking hebt.

Wij vragen ons af of dit klopt en Tamara heeft dit voor ons onderzocht.

Welkom, Tamara. Fijn dat we hier zijn vandaag.

TAMARA: Ik vind het gezellig. -Wil je jezelf even voorstellen?

TAMARA: Ik ben Tamara van Laarhoven en ik woon in Tilburg.

Ik ben bijna 48 jaar en heb altijd gewerkt als verpleegkundige.

Zoals heel veel mensen in de zorg heb ik ook last gekregen van mijn rug.

Samengevat, mijn rug is versleten en ik werd geopereerd.

Twee wervels zouden aan elkaar gezet worden, zodat ik alles weer zou kunnen.

Terug de zorg in, ik handbalde heel graag, sporten deed ik heel veel,

dus ik denk, nou ja, kom maar op.

Maar tijdens de operatie heeft de dokter twee pinnen verkeerd gezet.

Toen werd ik wakker met een dwarslaesie.

MARJOLEIN: Jeetje, wat een heftig verhaal. -Ja.

MARJOLEIN: Oké en jij zit in een rolstoel? -Ja, 24 uur per dag.

Of nou ja, ik ga wel te bedden hoor, maar gewoon 24 uur per dag.

MARJOLEIN: Ja, dat snap ik. Maar kun je dan nog in- en uit je rolstoel komen?

TAMARA: Ik kan een transfer maken als er een stoel naast me staat.

Als ik me goed vast kan houden enzo. Ik heb geen sta-functies echt,

maar ik schuif echt van stoel naar stoel.

En 's avonds sport ik nog heel graag. Ik ijshockey en ik handbal.

MARJOLEIN: Wat stoer! Hoe doe jij dat?

TAMARA: Handbal doe ik in een sportstoel, daar staan de wielen veel schuiner van

meestal denken mensen dan: O, ja. Dit is een echte sportstoel.

Ijshockey doe ik in een sledge, dat is eigenlijk een soort...

Ja, ik noem het altijd maar zo'n Hartman-kuipje, van die zomerstoel.

Dan zitten er bordjes onder waar je vroeger op leerde schaatsen, zeg maar.

Die zitten onder de zitting.

Voor zit een soort haak, daar kun je mee draaien en sturen.

En dan heb je van die sticks, van de lopers, die zijn over de helft gedaan.

Dan zitten er een soort picks, die je op kunstschaatsen hebt, die karteltjes.

Die zitten aan de onderkant van onze sticks en daar prikken we ons mee vooruit.

MARJOLEIN: Dus dat gebruik je dan op het kunstijs. Gaat ijshockey niet heel hard?

TAMARA: Daar hou ik wel van. -Dat vind ik echt stoer.

TAMARA: Je moet me niet laten tennissen of badmintonnen, geef mij maar

ijshockey, handballen, dat je elkaar wel tegenkomt in het veld, zeg maar.

MARJOLEIN: Wat goed. Als we het dan toch hebben over hard gaan...

Dan is het bruggetje naar pretparken eigenlijk snel gemaakt.

Ga jij graag naar pretparken? -Ja.

Ik kom uit Tilburg, dus Efteling is bij mij natuurlijk hét pretpark

en daar heb ik een abonnement op gehad. Dagjes uit vind ik altijd heel leuk.

Ik ga regelmatig wel op pad, gelukkig nog.

MARJOLEIN: Wat geweldig. Deed je dat ook al voordat je je dwarslaesie kreeg?

TAMARA: Ja. Voordat ik in een rolstoel zat deed ik dat wel meer,

dus lopend ging ik wel meer naar pretparken dan dat ik nu doe.

Maar, ja, ik probeer nog altijd wel erop uit te gaan en een leuk dagje te hebben.

MARJOLEIN: Wat heb je dan nodig als je nu naar een pretpark gaat?

TAMARA: Ja, de website is heel belangrijk voor mij.

Ik wil op de website kunnen vinden wat ik die dag tegen kom.

Bij de dierentuin, bijvoorbeeld.

Dan zeggen ze dat ze rolstoelplekken hebben voor de auto.

Ja, maar hoe ver is die plek dan nog van de kassa af?

Ik heb een dierentuin getest. Die zeiden: 'Ja, we hebben invalideplekken'.

Dan denk je, die zijn vlakbij de ingang. Maar dat was een heuvelachtig gebied.

Alleen stond daar niks over op de website.

Dus ik ga dan met mijn vader naar de dierentuin, of wat dan ook.

En dan blijkt dat we ineens meer dan 500 meter over een bruggetje moeten

of dat het heuvelachtig is.

Dat gaat natuurlijk niet met mijn vader die 78 geworden is.

Dus dan moet je eigenlijk met iemand anders gaan.

MARJOLEIN: Dus het begint al met goede communicatie op de website.

En als je dan op de locatie zelf bent, wat heb je nodig om een attractie in te komen?

TAMARA: Eigenlijk goede uitleg.

De Efteling is bijvoorbeeld heel fijn, die zet filmpjes op de website.

Van hoe je in moet stappen bij de Piraña. Wat kom je tegen onderweg?

Dan kan ik eigenlijk thuis al bedenken van, dit is echt leuk, dat ga ik doen.

Dat lukt me wel. Dat is dus heel fijn.

Een beetje meer uitleg over een attractie, wat het is en hoe je er in moet,

dat heb ik eigenlijk wel nodig.

MARJOLEIN: Dus echt goede uitleg om te weten wat je kan verwachten.

Of je er veilig in kan, want veiligheid is natuurlijk ook heel belangrijk.

Tamara, wil je ons meenemen in wat je hebt gedaan?

TAMARA: Ja, heel graag. Vorige week mocht ik een dagje Walibi beleven vanuit jullie.

Van wat het betekent om in rolstoel naar Walibi Holland te gaan.

Het was een leuke dag. Veel lol gehad, gelachen met tranen over m'n ogen.

Het begon al voordat we erin gingen, want de parkeerplekken zijn allemaal met grind.

Dan is er natuurlijk altijd een steentje die op het asfalt ligt.

Ik ben dus met een vriendin gegaan, Petra, en haar zoon Lucas, die is vijftien.

We zaten met z'n drieën al te kijken naar alle achtbanen van: O, die is leuk!

Daardoor lette ik niet meer op waar ik reed en ik reed dus tegen een steentje aan

en word dus echt uit mijn rolstoel gelanceerd.

Ik was dus net geopereerd dus ik dacht: niet mijn pols, weet je wel.

Mijn elleboog is geschaafd geweest en ik lag midden op de grond

en ik keek hen aan en zij keken mij aan en ik moest lachen.

Toen hadden we al genoeg gelachen voor de hele dag, voordat we binnen waren.

MARJOLEIN LACHT MARJOLEIN: Ook wel schrikken.

Maar fijn dat gelukkig, op je schaafwond na, met je pols alles goed ging.

Je kwam eigenlijk al met een lanceerattractie binnen, zullen we zeggen.

Wel fijn dat jullie zo hebben gelachen en dat het allemaal meeviel.

Is weer eens wat anders dan met de deur in huis vallen, hè?

Nu is het gelanceerd worden in het pretpark, vind ik wel heel origineel.

Dan gaan we zometeen horen of je in de achtbaan bent geweest.

Nu gaan we naar Ferry met de nieuwtjes van augustus 2024.

VOICE-OVER: Ja, vandaag ga ik je vertellen over

een prikkelarm bezoek aan het Natuurhistorisch Museum Rotterdam.

Je kan naar het circus, ook als je minder of helemaal niets ziet of hoort.

Maar als eerst een bezoek aan het bloemencorso in Winterswijk.

Want dat is dit jaar echt een spectaculair evenement,

waarbij je kunt genieten van een lange, bonte stoet met schitterende

grote en kleine praalwagens met miljoenen dahlia's en muzikaal vermaak.

Langs de route staat dit jaar voor het eerst een blindentribune met blindentolk.

Dit mooie initiatief zorgt ervoor dat het evenement voor iedereen toegankelijk is

en dit jaar dus echt letterlijk door iedereen gezien mag worden.

En dan: twee weekenden bomvol nieuw circus, muziek, interactieve spellen,

kunst en heerlijk vegan eten.

Op beide dagen van Circusbende Festival zijn er voorstellingen met

een Nederlandse Gebarentaal tolk en in het eerste weekend met live audiodescriptie.

Dit festival is een feest voor alle zintuigen

en zorgt ervoor dat iedereen kan meegenieten van de magie van het circus.

Het Natuurhistorisch Museum Rotterdam is aangesloten is bij Toegankelijk Museum

en staat vol vogels, vissen, reptielen, zoogdieren, schelpen en insecten.

Ze faciliteren een prikkelvrij bezoek en hebben een groep senioren gastvrij

ontvangen tijdens een pilot voor hun seniorenrondleiding.

Een leerzaam en leuk uitje voor jong en oud.

En tot slot: er zijn nieuwe series met audiodescriptie via de Earcatch-app.

Of met ondertiteling via teletekstpagina 888.

Het Vuur van de Friezen met Huub Stapel en Nienke de Jong gaat in op

de oorsprong van de Friese identiteit en is terug te kijken via NPO start.

Het jaar van Douwe Bob biedt een kijkje in het leven van zanger Douwe Bob

en is wekelijks te zien op zondag om half tien 's avonds op NPO 3.

In Redding na de Ramp ontmoet Welmoed Sijtsma

Nederlanders die slachtoffer werden van rampen.

Elke dinsdag om tien over half negen 's avonds op NPO 1.

En tot slot is er nog het achtste seizoen van Een Huis Vol.

Die is vanaf maandag 19 augustus dagelijks om zeven uur 's avonds te zien op NPO 1.

Kijk in de beschrijving van deze aflevering voor meer informatie.

Zijn we iets vergeten? Wil je iets delen?

Stuur ons dan een e-mail naar podcast@leefjeuit.nu.

Snel terug naar de rollercoasters met Marjolein en Tamara.

MARJOLEIN: Toen je er een keer was?

TAMARA: Ja, toen had ik van te voren op de website gekeken van,

wat is er voor mij? Nou, daar stond echt een lijst aan beperkingen die je had

ik dacht van jeetje, wat zijn ze uitgebreid.

Het is: geen benen, verlamd onderlichaam, één been, prothese,

onderbeen in het gips, gehele been in het gips, geen armen, één arm, prothese

en zo gaat die lijst echt nog, ik denk wel, 15 of 20 beperkingen verder.

En dan staat daaronder welke achtbaan je dus in principe wel zou kunnen

of met begeleiding of juist niet.

Daar had ik al best veel rode bolletjes gezien, wat niet toegankelijk betekent.

Dus toen had ik al zoiets van: volgens mij gaat dat best tegenvallen.

Ja, ik was wel heel benieuwd wat ik kon verwachten.

Want ik vind die achtbanen zelf ook heel leuk.

Als je de formulieren waar je in mag bekijkt, valt het een beetje tegen.

Gelukkig was ik bij voorbaat al een beetje,

ja, erop ingesteld dat ik niet veel zou kunnen.

Maar achteraf viel het me eigenlijk nog meer tegen dan eerst.

Je krijgt dus als, ja, gehandicapte, om het zo maar denigrerend te zeggen,

krijg je dus een armbandje om.

Dat jij dus degene bent die gehandicapt is.

Je moet daar een lijst invullen met jouw beperking en wat je nog wel of niet kunt

en daarna krijg je een armbandje en mag je het park in.

Dat armbandje is meer een soort van...

Ja, dat jij dus de faciliteiten van iemand met een beperking mag, zeg maar.

Dus in het begin dacht ik echt, nou, moet ik nou echt zo'n armbandje om?

Hè, plak anders een sticker op m'n hoofd van: hier is de gehandicapte.

Achteraf dacht ik: ja, eigenlijk is het toch wel een goede oplossing.

Ik dacht: ik ben de enige met zo'n bandje

maar als je dan in het park loopt zie je meer mensen en kinderen vooral.

Toen dacht ik: eigenlijk is het niet zo apart hier.

Lucas is nog gek van alle attracties en achtbanen, die gaat nog overal in.

Dus ik ging eigenlijk mee... Ik wilde dan ook mee.

En toen was bijvoorbeeld bij de G-Force,

dat is echt zo'n achtbaan op G-krachten. Daar staat bij mij een rood bolletje.

Dus ik ging daar niet in.

En toen zei die man, want het was echt heel rustig die dag, wil jij er ook in?

Ik zeg ja, ik heb rood, ik mag hier niet in.

"Ik zou niet weten waarom je hier niet in mag."

Maar ik had zelf zoiets van: dat moet ik gewoon niet willen.

Het is rood, dus waarschijnlijk doen ze dat ergens voor.

Dus Lucas ging alleen gelukkig, ik ben daar niet ingegaan.

Maar achteraf heb ik een mailtje gestuurd van: wat is het nu, weet je wel?

Je geeft door dat het niet kan, zij zeggen dat het wel kan.

In die mail zeiden ze dat ik me echt schrap moest kunnen zetten.

Maar dat gaat niet met een dwarslaesie.

Dus als ik daarin had gezeten, dan had ik mezelf nooit schrap kunnen zetten.

MARJOLEIN: Wat heel belangrijk is, omdat we het er net over hadden,

is dus dat je je van tevoren kan voorbereiden met duidelijke informatie.

Wat heb je wel kunnen doen?

TAMARA: Nou, de allereerste achtbaan, de Xpress, platform 13, die was zo leuk.

Ik geloof dat ie vier of vijf keer over de kop ging.

We gingen een donkere ruimte in, of nou ja...

Het was al een donkere ruimte en we gingen een meter of tien verder.

En toen riep Petra: "we worden dadelijk afgeschoten!"

Ik zei nee, want...

O, er was...

Ze had een tasje en die kon bij haar voeten blijven liggen.

Dus ik denk ja, dan zal het wel meevallen met het over de kop gaan

of met het afschieten, want je mag je tasje gewoon mee.

Ik dacht dat zal wel meevallen.

Dus ja, inderdaad, we gaan tien meter verder en staan stil...

Ik denk dat we in drie seconden bovenaan de achtbaan waren, zo hard ging het.

Achteruit, in een kurkentrekker, weet ik veel waar we allemaal geweest zijn,

dus dat was echt een leuke achtbaan.

Die staat ook vol op groen, dus daar mag je dan in.

MARJOLEIN: O, dat vind ik wel echt onwijs stoer hoor, jeetje.

Ik zit hier al een beetje te griezelen op m'n stoel, maar ik vind het echt stoer.

Ben je dan in de achtbaan uit je rolstoel gegaan?

TAMARA: Ja. Deze achtbaan was fijn, want die had dezelfde hoogte als m'n stoel.

Vaak zie je de achtbanen lager zitten, dus dan echt naar beneden instappen.

Naar beneden is geen probleem, want je kan jezelf laten vallen.

Maar als je dan terug moet, moet je ineens een hele hoge transfer maken.

Deze was echt gewoon gelijk aan mijn rolstoel, dus ik kon doorschuiven.

Dus de rolstoel bleef daar achter en wij waren na 60 seconden weer terug.

TAMARA LACHT

MARJOLEIN: Ja, maar wel 60 hele snelle seconden met kurkentrekkers

nou, als ik daarin zou gaan dan ben ik mijn ogen al kwijt.

Ik heb twee kunstogen. -Ja, die moet je vasthouden, denk ik.

MARJOLEIN: Ik zeg het altijd, maar nu ben ik benieuwd of het ook op die lijst staat.

Dat denk ik niet, maar... -Blind en zeer slechtziend.

Je had erin gemogen. -Zie, over kunstogen zeggen ze niks...

Maar ik gebruik hem graag als smoesje want ik durf het eigenlijk gewoon niet.

Je hebt dus deze coole achtbaan gedaan... -Ja.

MARJOLEIN: Dat was natuurlijk voor jou, maar ook voor jouw vriendin en haar zoon.

Voor hen was het natuurlijk wel onwijs cool dat je mee kon daarin.

TAMARA: Ja. Nou had ik geluk, dat vind ik juist heel fijn, dat zij toch

de achtbaan in gingen ondanks dat ik niet kon.

Op een gegeven moment zijn we naar de Piraña gegaan, of ja...

In de Efteling heet het Piraña, hier heet het dan de El Rio Grande.

MARJOLEIN: Zo'n wildwaterbaan, zo'n rond bootje, dat je gaat botsen enzo

zo'n bootje bedoel je? -Ja, die attractie.

Daar mocht ik in, want het was oranje, dus dan zou ik er met begeleiding in mogen.

Dus ik ga daar naar boven, ik denk hoe willen zij in godsnaam dat ik daarin ga?

Er staat echt gewoon verlamd onderlichaam en ik denk: hoe wil je dit doen?

Het was echt een rubberen band om de boot heen en dan had je nog...

Ik denk alles bij elkaar, 3-4 centimeter waardoor je dus die transfer moest maken.

Dus ik zeg: maar hoe zien jullie dat? Dat ik hierin kan?

Ja, nee, zegt ze: 'we kunnen de attractie wel stilzetten.'

Ik denk ja, al zet je hem stil tot vanavond vijf uur, ik kom daar nooit in.

Gelukkig gingen Petra en Lucas er wel in,

dus hoefde ik me niet bezwaard te voelen dat ik er niet in kon.

Zij gingen er alsnog in en hebben een leuk ritje gehad en ik bleef dan even staan.

Ik vind het dan niet erg. Ik baal er een beetje van.

MARJOLEIN: Welke attracties heb je nog meer kunnen doen?

TAMARA: Dat was meer Walibi Play Land, de Splash Battle,

die was echt gewoon heel leuk.

Dat is ook een waar het oranje staat, maar daar kun je elkaar met water beschieten.

Dus mensen die langs de kant gaan kunnen schieten met water,

maar jij zit in een attractie waar je dus je voorganger nat kunt schieten.

Nou, dus je komt daar echt gewoon... Zelfs je onderbroek is niet meer droog.

ZE LACHT Dus, alles was nat.

Alles was... Ja, van alle kanten druipt het water naar beneden, zeg maar.

Daar zijn we als laatste in geweest. Dat was gewoon... Ja, natuurlijk...

Een hele leuke afsluiting, of ja, leuke, natte afsluiting van de dag.

MARJOLEIN: Een leuke, natte afsluiting. -Ja, zeer zeker.

MARJOLEIN: En ook wel lachen, denk ik. -Ja, ja.

Zij zijn er nog twee keer in geweest, die dachten: we zijn toch al nat.

Kom maar op, weet je wel.

Ik ging de tweede keer dan achter staan en dan zag je echt mensen,

of moeders die tegen hun zoon zeiden: 'Daar komen ze weer aan, maak ze nat!'

Het is ook wel een hele leuke interactie als je er niet in kan.

MARJOLEIN: Geweldig. Dat is wel fijn voor de mensen aan de kant,

dat die ook, ten minste, als ze dat willen, ook nat worden.

Als ze dat niet willen moeten ze even ergens anders gaan staan.

Dat is ook eigen risico. Heb je je uit kunnen leven?

TAMARA: Heel de dag. ZE LACHT

Het begon natuurlijk al met mijn zelfgemaakte achtbaan op de parkeergarage.

Dus toen was eigenlijk de lol... Ja, die was er eigenlijk al.

Die is eigenlijk niet meer weggegaan.

Dus wat ik zeg, ik vond het heel fijn dat Petra en Lucas wel gewoon gingen.

Die gingen wel in de Condor, waar ik niet in kon.

Dat zij toch gewoon, ondanks dat ik er niet in kon, een leuke dag hebben gehad.

We hebben het samen gewoon echt heel gezellig gehad.

We zaten in de auto nog te lachen en het was echt een hele leuke dag

ondanks dat het veel rood en oranje is.

MARJOLEIN: Ja, dat je veel niet kon. -Ja, toch een hele leuke dag gehad.

Alleen denk ik niet dat ik heel vlug zeg: we gaan volgende week nog een keertje.

MARJOLEIN: Wel fijn dat je ondanks dat je heel veel dingen niet kon

toch een mooie dag hebt gehad, samen. Dat jullie een fijne dag hebben gehad.

Dank je wel voor dit leuke gesprek.

TAMARA: Graag gedaan en dank je wel dat ik op pad mocht.

MARJOLEIN: Leuk dat je luisterde naar Leef je uit,

een podcast van Stichting Audiovisuele Toegankelijkheid,

mede mogelijk gemaakt door het Bartiméus Fonds

en geproduceerd en gemonteerd door Ferry.fm.

Abonneer en beoordeel ons via je favoriete podcast-app en kijk op

MARJOLEIN EN VOICE-OVER: LeefJeJUit.nu!